Een bijzondere les....

Een voormalig fotografiecursist van me vraagt feedback op de foto's die hij, na overleg met z'n marketingafdeling, voor z'n bedrijf maakte. Met het verzoek om daarbij behalve m'n fotografische, ook m'n bedrijfskundige pet op te zetten. Hieronder hoe het verder ging.....

De foto's zijn bedoeld voor de website en de brochures van zijn bedrijf. Het eerste wat opvalt is dat er bijna geen mensen op de foto's staan. Terwijl die het werk doen! Bedrijven schromen vaak om medeewerkers op de foto te zetten omdat de foto's onbruikbaar worden als iemand uit dienst gaat. Nou is dat natuurlijk niet altijd zo, maar er zit wat in. Toch kun je ook in dit geval wel mensen laten zien op je foto's. Neem bijvoorbeeld een foto van alleen de handen, of fotografeer iemand die al 30 jaar bij het bedrijf werkt! Mensen doen nu eenmaal zaken met mensen. Alleen foto's van het gebouw of de machines zal potentiële klanten niet over de streep trekken om zaken met dit bedrijf te gaan doen. En dat is toch waar het om gaat bij dit soort fotografie!

Je ziet dit veel vaker gebeuren. Let er maar eens op als je weer folders in de bus krijgt. Welke foto's halen jou over om iets te kopen bij dit specifieke bedrijf? Meestal zal dat niet de gefotografeerde rij bedrijfsbusjes zijn....

Iets anders wat opvalt aan de foto's is dat de lopende banden leeg zijn en stil staan. Terwijl de klanten van dit bedrijf vragen om snelle levering, liever vandaag dan morgen. Dat matcht natuurlijk niet met een stilstaande lopende band. Hoe dan wel de fabriek zo in beeld brengen dat het voor de klant duidelijk is dat hij echt bij dit bedrijf moet zijn voor een snelle levering? We fotograferen de band met een lange sluitertijd terwijl hij loopt en zorgen ervoor dat er een operator in beeld staat. Zo is te zien dat het bedrijf aan het werk is voor de klant!

Als ik vervolgens vraag wat dit bedrijf anders maakt dan andere bedrijven, vertelt de directeur dat de klanten behalve de snelle levering, onder andere ook de kwaliteit van de producten zeer waarderen. Dus gaan we richting laboratorium, waar allerlei innovaties bedacht worden en de kwaliteit van het greeed product continu gecontroleerd wordt. En wederom: we zetten een mens op de foto i.p.v. bijvoorbeeld een weegschaaltje. 

Hoe we deze fotosessie in het vat goten? Na de eerste feedback ronde vroeg deze cursist me om hem een priveles fotografie te geven bij z'n eigen bedrijf. Nu geef ik natuurlijk vaker privelessen en fotografeer ik dagelijks voor bedrijven, maar deze combi had ik nog nooit gedaan. Het bleek voor beide partijen een gouden greep, echt ontzettend leuk om te doen!

Avondfotografie

Onlangs gaf ik weer een workshop avondfotografie in Hanzestad Deventer. En wat veel mensen niet verwachten: avondfotografie biedt heel veel onverwachte creatieve mogelijkheden!

Als de tijd het toe laat, beginnen we al ruim voor zonsondergang met fotograferen. Het licht verandert rond zonsondergang immers continu van kleur, om uiteindelijk te eindigen in een half uurtje met een extreem blauwe lucht. Het zogenaamde "blauwe uurtje". Voor het oog vaak niet zichtbaar, maar de sensor van je camera legt het probleemloos voor je vast!

Omdat de hoeveelheid licht rond zonsondergang steeds verder afneemt, moet met een steeds langere sluitertijd gewerkt worden. Een statief is dus wel noodzakelijk bij deze vorm van fotografie. Natuurlijk kun je ook werken met een groter diafragma, maar vaak wil je toch wel behoorlijk wat scherptediepte bij avondfotografie en dat lukt niet met een groot diafragma.

Het opkrikken van de ISO heeft ook zo z'n grenzen. Dit geeft zeker in het donker toch teveel ruis. En het vermindert daarnaast ook nog eens het dynamisch bereik. D.w.z. dat de sensor minder contrast tussen licht en donker aan kan. En juist bij avondfotografie is het contrast tussen de donkere steegjes en de straatlantaarns zo groot!

Die sluitertijd moet dus echt langer. Natuurlijk kun je de camera in plaats van op een statief ook op een muurtje zetten om voor de nodige stabiliteit te zorgen bij deze lange sluitertijden, maar dat beperkt je vaak teveel in de keuze van je standpunt.

Denk er overigens wel om dat bij de meeste objectieven de stabilisatie (VR bij Nikon, IS bij Canon) uit gezet moet worden als de camera op statief staat! Anders krijg je alsnog een onscherpe foto.

Maar wat is er nog meer anders bij avondfotografie dan bij het fotograferen overdag?
1. Lange belichtingstijden = extra batterijen mee!
2. Klein diafragma: lichtbronnen worden sterretjes.
3. Het UV-filter is vaak oorzaak van flare / groene vlekken. Haal dit dus van de lens af voor je 's avonds op pad gaat.
4. Met de autofocus scherpstellen kan problemen opleveren in het donker. Stel dan handmatig scherp, m.b.v. live view (zoom fors in!)
5. Er zijn veel creatieve mogelijkheden, o.a. met lightpainting (zaklamp, zelf ronddraaien, etc.).

Voor dit laatste zet je de camera op bulb en houd je de ontspanknop net zo lang ingedrukt als nodig is, liefst met een afstandsbediening of draadontspanner. Je kunt ook met de zelfontspanner werken, maar die heeft een maximumtijd van 30 seconden en dat is vaak niet voldoende voor deze vorm van fotografie.

Neem als je 's avonds op pad gaat in ieder geval je legitimatiebewijs mee. Tot tweemaal toe werd door mensen die het niet vertrouwden de politie gebeld als ik met een groep cursisten op stap was. Politie die het overigens zo leuk bleek te vinden wat we aan het doen waren, dat ze de zwaailichten van de politieauto voor ons aan zetten zodat we dit konden fotograferen...

Zorg verder in de winter voor extra warme kleding! je staat toch veel stil en dan is het gauw (te) koud. Ik heb tijdens het geven van zo'n workshop altijd thermo-ondergoed en skikleding aan. Cursisten verklaren me dan vaak voor gek, maar diezelfde cursisten zitten vervolgens wel met warme chocomel in de oliebollenkraam om op te warmen ;-).

Uitdaging: iedere dag een foto maken.

Op 1 september ging ik van start met een 85-85 project, een project waarbij ik 85 dagen lang iedere dag een foto maakte met de 85 mm lens. Wat een feest! Ik voelde me als een kind dat de wereld om zich heen voor het eerst ziet. Doodgewone dingen werden opeens bijzonder en fotogeniek.

Zo maakte ik op weg naar huis bijvoorbeeld een foto van het mooi verlichte dashboard van m'n auto. Iets wat ik zonder dit project echt nooit gedaan zou hebben! Hetzelfde geldt voor de foto's die ik maakte van ons fruitontbijt, van m'n laarzen en van de was aan de waslijn.

Natuurlijk zijn er ook dagen dat je even wat minder inspiratie hebt. “Vandaag even niet” komt in mijn woordenboek niet voor, dus wat dan? Ik maakte ik een lijstje met onderwerpen die ik altijd al eens wilde fotografen, maar waar ik nooit tijd voor maakte. Variërend van een klinkerstraat die nat is van de regen en het in beeld brengen van beweging op een roltrap tot een rode Mini (m'n oude liefde….). Zo heb ik altijd iets achter de hand voor als ik een off-day heb.

Het gekke is dat ik deze lijst maar eenmaal gebruikt heb! Blijkbaar is de wetenschap dat ik sowieso voor iedere dag een onderwerp heb, voor mij genoeg om onbevangen aan de slag te gaan. Mocht ik die dag helemaal niets tegenkomen, dan heb ik immers altijd nog m'n lijstje.

 

Maar de meeste dagen ging het eigenlijk vanzelf. Met zo'n project kijk je nog meer dan anders met 'foto-ogen' zoals mijn man dat noemt. En ik maakte natuurlijk ook gewoon foto's in opdracht die ik voor dit project gebruikte. Ook mijn cursisten waren niet veilig, want tijdens de fotocursussen en workshops werden er natuurlijk ook foto´s gemaakt! Gelukkig had niemand daar bezwaar tegen. Zo werd het eindresultaat uiteindelijk een mengeling van foto's van werk en privé. Dat geeft voor mezelf een leuk beeld van wat ik de afgelopen 3 maanden allemaal gedaan heb.

Wat voor mij een enorme stimulans was, waren de reacties op Facebook. Dat was de stok achter de deur voor als ik even te druk was, ziek was, etc. Sommige mensen vertelden me zelfs dat ze iedere dag uitkeken naar mijn foto! Dus plichtsgetrouw als ik ben, moest er iedere dag een foto op Facebook geplaatst worden.

 

Inmiddels is het project afgerond. Maar ik heb er zoveel plezier in gehad, dat ik het omgezet heb naar een 365 dagen project. Nog steeds iedere dag een foto maken, maar niet meer alleen met de 85 mm lens. De eerste dag na afloop van het project maakte ik dus een foto met m'n i-Phone ;-). Ook neem ik in dit 365-dagen project de vrijheid om de foto's niet iedere dag op Facebook te plaatsen. Zodat ik niet, als ik net voor middernacht thuiskom, nog als een razende de foto moet plaatsen. Dat geeft lucht!

Ik heb de foto's in een diashow gezet. Deze komt tzt op mijn website, maar is nu al te vinden op YouTube: http://youtu.be/4JJgGyHWNt8. Denk erom, niet knipperen met de ogen, want het is zo voorbij!

Voor wie het 365 dagen project op Facebook wil volgen: https://www.facebook.com/LiesbethvanAsselt/allactivity#!/LiesbethvanAsselt

Tips voor betere paddenstoelfoto's

Herfst betekent het fotograferen van bedauwde spinnenwebben, van herfstkleuren, mistbanken en paddenstoelen. Het lijkt zo makkelijk, maar het valt nog niet mee om die laatste creatief te fotograferen! 

De beste kans om een mooie paddenstoelfoto te maken heb je door de paddenstoel op ooghoogte (of lager) te fotograferen. Zeker wanneer de zon door de paddenstoel schijnt, geeft dit prachtige resultaten! Gebruik een rijstzak en een draadontspanner (of de zelfontspanner) om bewegingsonscherpte tegen te gaan. 

Veel macrofotografen werken standaard met diafragma's als f8 of f11 om voldoende scherptediepte te krijgen. Ik vind zelf de geringe scherptediepte van een diafragma van f2.8 mooier. Een kwestie van smaak. Maar in het donkere bos ben ik daarmee wel in het voordeel, omdat ik met zo'n groot diafragma een kortere sluitertijd en een lagere ISO kan kiezen!

Zelf fotografeer ik paddenstoelen meestal met een macrolens, maar natuurlijk kun je er ook andere lenzen (groothoek, tele) en hulpmiddelen als tussenringen en voorzetfilters voor gebruiken. Met een groothoeklens laat je de paddenstoel in zijn omgeving zien. Een omgeving die door een groothoeklens meestal redelijk scherp weergegeven wordt (veel scherptediepte).

Deze foto is vorig jaar gemaakt op het Hulshorsterzand. Een jaar daarvoor waren er werkzaamheden op de zandverstuiving, waardoor er plaggen heide onder het zand verdwenen. Een goede voedingsbodem voor deze fopzwammen. Helaas, het was eenmalig. Dit jaar staan ze er niet meer.

 

Bij gebruik van een telelens komt er minder achtergrond in beeld. Omdat bij een telelens de scherptediepte kleiner is, zal de achtergrond onscherp weergegeven worden, waardoor de paddenstoel mooi los komt van de achtergrond.

Wat neem ik behalve de camera mee als ik paddenstoelen ga fotograferen? Allereerst een vuilniszak om op te liggen. Een klein schaartje (uit een EHBO-koffer) om evt. storende grassprietjes weg te knippen en een pincet om dennennaalden van de hoed van de paddenstoel te kunnen verwijderen.

Ook een reflectiescherm ontbreekt niet. Dat licht de onderkant van de paddenstoel mooi op. Mits... er zon op de paddenstoel valt! Zo niet dan kan een zaklamp of flitser uitkomst bieden. Bevestig deze schuin boven de paddenstoel (aan een statief of overhangende tak).

Vaak reflecteert de hoed van de paddenstoel de lucht. En dat is jammer, want daardoor zijn de kleuren minder verzadigd. Denk bijvoorbeeld aan de rode hoed van een vliegenzwam. Om dit op te lossen gebruik ik vaak een polarisatiefilter. Draaiend aan dit filter verdwijnt de reflectie en worden de kleuren voller. Mits het filter in de goede hoek richting zon staat natuurlijk.....

Madagaskar, een land van uitersten

Inmiddels zijn we alweer een week terug van onze reis naar Madagaskar. Een onvergetelijke reis naar een eiland met unieke flora en fauna. Maar tegelijkertijd een niet altijd even veilig land om te reizen en een van de armste landen ter wereld. Deze tegenstelling maakt dat we nog niet echt weer in Nederland geland zijn, er is teveel wat ons nog puzzelt.....

Madagaskar ontstond miljoenen jaren geleden door het uit elkaar scheuren van de continenten die we nu kennen als India en Afrika. Zo'n 2000 jaar geleden arriveerden de eerste mensen vanuit India aan de oostkust van het eiland. Niet veel later bereikten Afrikanen de westkust van het eiland. De langdurige geiosoleerde ligging van Madagaskar heeft gezorgd voor een unieke planten- en dierenwereld. Lemuren, een groep van halfapen, komt alleen op Madagaskar voor. Ook veel van de vogels, kameleons en gekko's vind je alleen op dit eiland. En paradijs voor fotografen dus. Of toch niet?

Na aankomst in de hoofdstad Antananarivo (kortweg Tana), vertrekken we gelijk naar het regenwoud in het oosten van Madagaskar, naar Andasibe. We hebben een chauffeur/gids bij ons, want met z'n tweeën reizen in Madagaskar is ons vanwege de tot voor kort zeer onveilige situatie, en vanwege de slechte gesteldheid van de wegen, ten sterkste afgeraden. En hoewel we wat huiverig waren i.v.m. het gebrek aan vrijheid en privacy hierdoor, is deze manier van reizen ons goed bevallen. Zonder chauffeur/gids was het onmogelijk geweest om de gebieden te bezoeken die we nu bezocht hebben.

Fotografisch doel in het regenwoud zijn de lemuren en de kameleons. En die zien we dan ook veelvuldig. Maar ze fotograferen is een ander verhaal! Lemuren zijn zonaanbidders en zitten dus  hoog in de bomen, tussen takken en bladeren verscholen. Onmogelijk om daar een mooie foto van te maken dus. Gelukkig lukt dit later tijdens de reis beter in een zogenaamd "droogbos", een bos met minder groen. Maar het blijft lastig.

M.b.v. de gids vinden we ook de nodige kameleons. De inwoners van Madagaskar vinden het maar raar dat wij blanken kameleons willen fotograferen, ze zijn er bang voor. Kameleons brengen volgens hen ongeluk. Maar wij vinden ze geweldig!

Na drie dagen in het regenwoud doorgebracht te hebben, vertrekken we naar de westkust, naar Tsingi de Bemaraha. Tsingi is de Malagasy term voor de scheermes scherpe rotspunten van kalksteen die hier door erosie ontstaan zijn. We krijgen bergbeklimmersmateriaal uitgereikt, waarna we de puntige rotsen mogen beklimmen. Wat een prachtig gebied!

Madagaskar is een arm land. Er is voor de meeste mensen wel wat te eten, maar dat eten is erg eenzijdig: rijst, rijst en nog eens rijst. Met een beetje geluk hebben ze wel een dak boven hun hoofd: er worden takken en bladeren uit het bos gehaald om een hutje te bouwen.

Het land wordt met de hand bewerkt. Of, als je geld hebt, door een ploeg met een zeboe ervoor. Tractoren zijn er niet of nauwelijks. Het aantal zeboes (een soort koeien) wat iemand heeft, geeft de status van de familie aan. Arme families hebben geen zeboes, rijke families hebben er soms wel twintig. Het werkt als een soort bankrekening. Als je geld nodig hebt voor bijvoorbeeld een medische behandeling, dan verkoop een een zeboe. Rente krijg je in de vorm van kalfjes.

Na Tsingi staat o.a. de "Alley of giant baobabs" op het programma. We willen er 's avonds sterrenstrepen fotograferen. Als de sluiter net een kwartiertje open staat en we bezig zijn met het uitlichten van de bomen met flitsers en zaklampen, komt er een politie-agent op een scooter aangereden. Hij is onderweg naar huis maar stopt om ons te waarschuwen voor de vele roofovervallen die hier de laatste tijd 's avonds hebben plaatsgevonden. En met onze fotoapparatuur zijn we volgens hem een gewild doelwit! We ruimen dus maar snel onze spullen op.

Als laatste onderdeel van de reis gaan we naar het noorden van Madagaskar, naar de Red Tsingi. Een gebied wat pas in 1994 ontdekt werd door een veeboer. Gelukkig maar, want het is een werkelijk spectaculair gebied!

Madagaskar heeft de potentie een rijk land te zijn. De aanwezigheid van veel delfstoffen is aangetoond, maar er wordt weinig geëxploiteerd, o.a. vanwege slechte bereikbaarheid en een slechte infrastructuur. Slechts een klein percentage van de wegen is verhard en 2/3 deel van de wegen is alleen in de droge tijd, dus de helft van het jaar, begaanbaar. Maar ook corruptie, strijd om de regeringsmacht (de vorige president is verbannen) en natuurrampen (droogte en cyclonen) zorgen ervoor dat Madagaskar nog steeds een van de armste landen ter wereld is.

Al decennia lang is het onrustig in Madagaskar. De tachtiger en negentiger jaren stonden in het teken van rellen, plunderingen, stakingen, couppogingen en gewelddadige demonstraties uit onvrede met het regime. Hierdoor stagneerde de export, waren alle scholen gesloten en waren er nauwelijks nog andere economische activiteiten. Ook in 2009 was het erg onrustig en vond een presidentswisseling plaats. De voordurende strijd om de macht maakte Madagaskar lang onveilig voor toeristen. In 2011 en 2012 was het er redelijk rustig, maar het Ministerie van Buitenlandse Zaken zegt er momenteel het volgende over op haar website: "Demonstraties, ook met gebruik van geweld en criminaliteit (steeds meer gewapend en gewelddadig), maken de situatie in sommige steden bepaald gevaarlijk. Momenteel is sprake van onrust binnen het leger. De mogelijkheid van en/of poging tot een militaire coup kan niet worden uitgesloten. De veiligheidssituatie kan plotseling verslechteren".

Het blijft dus helaas oppassen op dit eiland wat de potentie heeft om een droomparadijs te zijn....

Tarieven wel of niet op de website?

Al sinds ik in 2004 mijn fotografiebureau opstartte, staan mijn tarieven op de website. Ik houd van open en eerlijk zaken doen, en open zijn over de tarieven hoort daar voor mij gewoon bij. Nu de spoeling voor fotografen dunner wordt, krijg ik hier steeds meer reacties op van collega's die vinden dat tarieven niet op de website horen. Wat vinden jullie?


Ik ga bij mezelf te rade: ik zocht een fotograaf die een profielfoto van me kon maken (inmiddels gevonden, shoot staat gepland!). Als ik op een website met mooie profielfoto's terecht kwam, en de man of vrouw erachter sprak me aan, dan wilde ik vervolgens weten wat de prijs van een fotoshoot bij deze fotograaf is.  


Maar dan heb ik pech. Op de meeste sites van fotografen staan geen prijzen genoemd. Die moet ik dus opvragen via "contact". Maar dan blijkt datgene wat in diverse onderzoeken al naar voren kwam, inderdaad te kloppen. Een aantal fotografen reageert niet op mijn offerte-aanvraag. Na een maand heeft bijna 30% van de fotografen nog niet gereageerd. Ongelooflijk, maar waar. Ik bedenk me dus wel drie keer voordat ik hier weer tijd in steek. En ik surf een volgende keer gelijk verder naar fotografen die hun tarieven wel op de website hebben staan. 

Waarom zijn fotografen zo geheimzinnig over hun prijzen? Navraag levert op dat het vaak om angst voor concurrentie gaat. "Als Pietje ziet wat ik vraag, gaat hij daar net onder zitten". Prijsconcurrentie dus. Ik ben van mening dat van prijsconcurrentie niemand beter wordt. Uiteindelijk zijn er alleen maar verliezers.


Terwijl als jij iets levert wat zich onderscheidt van het werk van anderen, dan is die concurrentie er helemaal niet! Dat betekent wel dat je keuzes moet maken, je kunt immers niet overal goed in zijn. Zo richt ik me vanuit mijn ervaring als manager en als organisatie-adviseur op bedrijfsfotografie en doe ik bijvoorbeeld geen journalistieke fotografie en geen bruidsreportages. Ik denk dat als je alleen doet waar je hart ligt en waar je dus goed in bent, je je kunt onderscheiden van de rest. En dan hoef je volgens niet op prijs te concurreren. 


Ik ben erg benieuwd hoe jullie hier in staan: wel of geen tarieven op de website?

bedrijfsfotografie, een kijkje in de keuken

Vaak krijg ik de vraag hoe ik te werk ga bij de fotografieopdrachten die ik doe voor bedrijven. Bij bedrijfs- en reclamefotografie dus. Een kijkje in de keuken.  


Als voorbeeld neem ik een shoot van vorige week: een coach die alvast foto's voor haar binnenkort te vernieuwen website "word je eigen merk" wil. We maken een eerste afspraak om te bespreken wat ze wil bereiken met haar website en met de foto's daarop. Tevoren bekijk ik haar website en kijk ik op de diverse social media platforms wat er door wie over haar gezegd wordt. Omdat ik van huis uit organisatieadviseur ben, wil ik natuurlijk het naadje van de kous weten en bestook ik haar met vele vragen: wat is haar doelgroep en welke uitstraling past daarbij (formeel of informeel bijvoorbeeld), wat onderscheidt haar van haar concurrenten, wat zijn haar sterke punten, welke diensten biedt ze precies aan, hoe gaat ze te werk, waar wil ze over 3 jaar staan en hoe gaat ze daar komen, etc., etc. Alles met als doel foto's te kunnen maken die haar helpen om de juiste klanten te trekken. 


Natuurlijk krijgen we niet alles in dat eerste gesprek van een uurtje rond, maar ze gaat met een kledingadvies en met de nodige stof tot nadenken naar huis. In de week daarop hebben we regelmatig contact via mail of telefoon en worden de plannen en bijbehorende beelden concreter. En gaat zij gaat shoppen om de bijbehorende spullen te kopen. 
 
En dan is de grote dag van de fotoshoot aangebroken. In haar geval vindt die bij mij in de studio plaats, maar vaak rijd ik naar de bedrijfslocatie om daar de foto's te maken. Onder het genot van een kop koffie bespreken we de laatste details en dan gaan we aan de slag! 


Het eerste beeld waar we mee aan de slag gaan is dat met de puzzelstukjes. De coach ziet het als haar rol om de klant de ontbrekende puzzelstukjes te laten vinden. Vanwege de gewenste frisse uitstraling werken we met een witte achtergrond. Veel beelden bedachten we tevoren, maar een aantal variaties ontstaat alsnog ter plekke in de interactie tussen de klant en mij. Het contact met de klant tijdens de shoot is voor mij meestal een grote inspiratiebron!

Als we daar mee klaar zijn, gaan we aan het werk met voetstappen. "Volg je eigen pad" is iets wat ik haar vaak hoorde zeggen, vandaar. Maar ja, hoe krijg je dat nou voor elkaar? Ook daar is natuurlijk tevoren over nagedacht. Gelukkig is mijn stagiaire niet te beroerd om haar voeten vol vingerverf te laten smeren om vervolgens voetafdrukken op het witte achtergrond papier (wat nu op de grond ligt) te zetten. En dan is het opeens oppassen geblazen, want met een laag vingerverf onder je voeten blijkt het heel erg glibberig te zijn!

Na nog een aantal andere foto's gemaakt te hebben, ronden we deze dag af. Er staat nog een afspraak op het vliegveld om daar foto's in de cockpit te maken. Voor de coach staat dit voor "kijk eens breder dan je normaal gesproken doet". Voor mij is het natuurlijk gewoon superleuk om deze foto's te mogen maken!


Natuurlijk kan niet iedere klant je de vrijheid en de tijd bieden die deze klant me gaf. Soms moeten shoots erg snel afgerond worden omdat er veel mensen bij betrokken zijn wiens aanwezigheid bij de fotoshoot direct ten koste gaat van de productieve uren van het bedrijf. Dan heb je drie kwartier om de bedrijfslocatie te spotten, de flitsinstallatie op te bouwen en foto's van de verschillende teams te maken. En is het dus rennen en vliegen om alles op tijd klaar te hebben, waarbij er weinig ruimte is voor creatieve invallen ter plekke. 


Het is dan zaak om alles goed voorbereid te hebben. Maar hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde als in het bovenstaande voorbeeld: ik bekijk de website, de social media platforms, vraag brochures en jaarverslagen op en stel telefonisch de vragen die daarna nog overblijven. Als het even kan bekijk ik tevoren de locatie, zodat ik weet wat me te wachten staat. Maar dat zit er i.v.m. tijdgebrek helaas niet altijd in, zeker niet als de locatie ver uit de buurt is. Dan is het dus vertrouwen op Streetview ;-). Is er een reclamebureau bij betrokken, dan vindt natuurlijk ook nog overleg plaats met het reclamebureau.