Strobist, het fotograferen met de flitser los van de camera, wordt vooral toegepast bij portretfotografie. Maar omdat ik naast bedrijfsfotograaf ook natuurfotograaf ben, wilde ik de strobisttechniek nu ook wel eens in de natuur uitproberen. Een experiment dat smaakt naar meer!

Vorige week gingen we op een avond naar een eik die ik al vaker gefotografeerd heb. Dit keer wilde ik hem in het donker fotograferen, uitgelicht met flitsers.

Allereerst plaatsten we de flitsers met Yongnuo ontvangers op statiefjes. Hoe veel licht die flitsers moesten geven, was een kwestie van uitproberen. Uiteindelijk stond de flitser achter de boom op volle sterkte, de flitser die de stam uitlicht op 1/64 en de flitser die de takken uitlicht op 1/32. De hulp van mijn man die steeds heen en weer liep om de flitssterkte aan te passen was meer dan welkom!

Het moeilijkst was het positioneren van de camera met groothoeklens en Yongnuo zendertje. Liggend in de sneeuw met stijve vingers van de kou manouvreren met een onwillig statief is niet echt mijn hobby. Uiteindelijk bleek het statief toch niet te werken, het biedt zo laag bij de grond veel te weinig flexibliteit. Dus werd de camera op de gorillapod gezet. En dat werkte!

Het uiteindelijke resultaat werd door de rode lichtvervuiling van een nabij gelegen dorp nog mooier dan ik gehoopt had!

Een tweede experiment deden we in een dennenbos. Lastig vanwege de dichtbij elkaar staande stammen en daardoor gauw tegen elkaar aan plakkende schaduwen. Maar uiteindelijk was dit het resultaat.

Het is een heel gesjouw met al je spullen. En een gepruts met de flitssterkte en positie van de flitsers. En toch vind ik het de moeite waard om er verder mee te experimenteren! De resultaten van mijn zoektocht zien jullie t.z.t. op mijn blogpagina!

Fotowedstrijden

Zo heel af en toe doe ik mee aan fotowedstrijden. Waarom niet vaker? Omdat fotografie toch vooral een kwestie van smaak is. En je dus geheel afhankelijk bent van de smaak van de jury. Het horn- en halo-effect speelt altijd een grote rol.

Horn- en halo-affect? Ja, het is een bekend psychologisch verschijnsel dat we een foto (of mens of iets anders) op grond van de eerste indruk beoordelen. Is die eerste (vaak onbewuste) indruk positief, dan ben je geneigd de minder sterke kanten van de foto niet te zien of goed te praten (halo-effect). Is de eerste indruk negatief, dan geldt het omgekeerde. Bij alle sterke kanten van de foto weet je dan wel een negatieve kantteking te maken (horn-effect).

Zo sprak ik onlangs een collega-fotograaf die me vertelde dat hij samen met een andere fotograaf in een jury gezeten had. Beiden zijn professioneel bezig met natuurfotografie. En wat gebeurde? De foto die de andere fotograaf op de eerste plaats zette, eindigde bij mijn collega op de laatste plaats!

Natuurlijk ga je dan nogmaals alle objectief te beoordelen aspecten m.b.t. techniek en compositie na. Is de foto scherp, is de compositie in orde, is de foto op het juiste moment en vanuit het juiste standpunt gemaakt, etc. Bij vragen als "is het een origineel beeld" en "heeft de fotograaf een eigen stijl" wordt het al weer een stuk moeilijker, maar daar kom je meestal ook nog wel uit. Maar hoe objectief je ook probeert te jureren, toch blijft altijd dat vervelende stemmetje van die eerste indruk meepraten..... Je daarvan bewust zijn scheelt in ieder geval al heel wat!

Onlangs maakte ik een uitzondering op het niet meedoen aan fotowedstrijden. Ik deed met een foto van een sneeuwaap mee aan de fotowedstrijd van DigiFoto Pro. Vooral vanwege hun prijzenkast: een fotoreis naar de beren in Finland, een Samsung EX1 camera, een La Cie harde schijf en een aantal BBC DVD-boxen. Vandaag kreeg ik bericht (nota bene op vrijdag de 13e!) dat ik de tweede prijs gewonnen heb: de Sansung EX1. Toch maar eens vaker een fotowedstrijden meedoen.....

Wildlife Photographer of the Year gediskwalificeerd!

Er is de afgelopen tijd veel onrust geweest over de foto die de prestigieuze wedstrijd Wildlife Photographer of the Year won. Men kon zich niet voorstellen dat deze foto daadwerkelijk in de vrije natuur c.q. met een wilde wolf gemaakt was.

Na uitgebreid onderzoek door een deskundig panel is nu de conclusie getrokken dat het om een afgerichte wolf gaat die voor fotografische doeleinden kan worden gehuurd.

In de competitie Wildlife Photographer of the Year is het werken met dierlijke modellen niet toegestaan. En dus is de winnaar gediskwalificeerd.

Nadat de uitslag van de wedstrijd bekend gemaakt is, worden de winnende foto’s getoond op een rondreisexpositie. Deze is ook in het Museon in Den Haag te zien. De foto van ex-winnaar José Luis Rodriguez zal uit de tentoonstelling worden verwijderd. De fotograaf ontkent overigens nog steeds stellig dat de wolf op de foto een afgericht dier is, dus deze diskwalificatie zal nog wel een staartje hebben.

Ik baal natuurlijk enorm van het feit dat de natuurfotografie hiermee weer negatief in het nieuws komt. Na verhalen over het voeren van bitterballen aan vossen op de Hoge Veluwe en het verstoren van nesten door vogelfotografen, komt dit er nu nog eens bovenop.

Voor de meeste natuurfotografen is de liefde voor de natuur de reden om zich met deze tak van fotografie bezig te houden. En gelukkig vertellen de meeste natuurfotografen ook eerlijk dat ze de foto’s in een wildpark gemaakt hebben (wat m.i. niets afdoet aan de kwaliteit van de foto). Dus voor alle duidelijkheid: onderstaande foto werd in Apenheul gemaakt!