Stapfoto

Flitsen bij natuurfotografie

2012-01-04T18:49:00.003+01:00

Natuurfotografen behoren over het algemeen tot de meest conservatieve groep fotografen. Dus als ik met m'n reportageflitsers en bijbehorende statiefjes het veld in ga, word ik nogal eens meewarig aangekeken. Toch kan flitsen in de natuur veel toegevoegde waarde hebben! Hoe ga je daarbij te werk?

Ondanks het feit dat Nikon een prima CLS-flitssysteem heeft, werk ik daar meestal niet mee. CLS werkt met een infrarood signaal (waarom eigenlijk??), wat betekent dat camera en flitser elkaar moeten zien om 'met elkaar te kunnen praten'. Maar meestal staat de flitser ergens achter of gewoon te ver weg om het signaal van de camera op te kunnen vangen.

Dus schafte ik radiografische triggers aan. Pocketwizard is me nog te duur, ik werk met een paar Yongnuo setjes. Voor degenen die TTL werken heeft dat één nadeel: TTL werkt niet bij deze goedkope radiografische triggers. Als ik ga flitsen in de natuur, werk ik met zowel de camera als de flitsers op manueel. En dan is het vervolgens een kwestie van op je LCD-scherm kijken welke instelling het mooiste resultaat geeft.

Een paar voorbeelden:

Voor onderstaande foto heb ik één flitser gebruikt die ik achter het stammetje van de jonge beuk gelegd heb. De foto is gemaakt tijdens "het blauwe uurtje" (half uur voor en na zonsondergang), er is niet gewerkt met kleurfilters of iets dergelijks. De sluiter stond 2 seconden open bij een diafragma van 5.6 en ISO 100. Flitssterkte op 1/8 van het volle vermogen van de flitser om de blaadjes goed uit te lichten, zonder dat ze overbelicht raken.

Als voorbereiding op een workshop die ik voor de Nikon Club gaf op de Loonse en Drunense Duinen, ging ik bij zonsondergang naar het Hulshorsterzand. Voor deze foto gebruikte ik vanwege de grote afstand van de camera tot de boom vier flitsers op volle sterkte. En een groot diafrgama (4.5) om zoveel mogelijk flitslicht binnen te laten in de camera. Sluitertijd 1/50 om ervoor te zorgen dat het omgevingslicht niet teveel nadruk kreeg.

Ik vind het echt geweldig wat je met flitsers in de natuur kunt doen. Momenteel ben ik bezig met 'day to night' fotografie. Wat wil zeggen dat je overdag foto's maakt die zo donker zijn dat het lijkt alsof het avond/nacht is. Waarbij je onderwerp ingeflitst wordt en dus echt van het scherm af spat. Onnatuurlijk? Kitsch? Ja, maar wel leuk!

Waar moet ik op letten bij de aanschaf van een objectief

2011-11-30T18:54:00.010+01:00

Welk objectief moet ik kopen? Een vraag die heel veel cursisten me stellen. Natuurlijk is daar geen eenduidig antwoord op te geven, maar er zijn wel een aantal zaken waar je op kunt letten bij de aanschaf van een objectief.

De kwaliteit van het objectief is belangrijker dan camera waarmee je fotografeert. Liever een uitstekend objectief op een middelmatige camera, dan omgekeerd. Het is dus belangrijk je tevoren goed te oriënteren welk objectief voldoet aan jouw (kwaliteits)eisen. Daarvoor kun je terecht op sites als bijvoorbeeld www.kenrockwell.com of www.dpreview.com. Maar natuurlijk kun je ook zelf in de winkel waar je een objectief gaat kopen een aantal testen uitvoeren. Waar let je dan op?

1. Vignettering: maak een foto van b.v. een witte muur of van de lucht. Vignettering (donkere hoeken) valt dan snel op. Let er wel op dat sommige camera's dit automatisch corrigeren, waardoor de lensfout niet opvalt! En: ook een zonnekap of een filter op je lens kan vignettering veroorzaken. Haal deze er dus voor de test af.

2. Vertekening: maak een foto van een vel ruitjespapier en kijk of de lijnen mooi recht lopen. Ton- en kussenvorming (resp. bolle en holle lijnen) is een veel voorkomende lensfout. Bij groothoekobjectieven (of in de groothoekstand van een zoomobjectief) zul je overigens altijd vertekening zien.

3. Scherpte: om dit te testen gebruik ik vaak de cijfers op een kalender die tegen de muur hangt. Maar eigenlijk kun je alles met strakke vormen gebruiken. Zelfs een bakstenen muur voldoet, de korreltjes moeten haarscherp zijn. Zet de camera op statief, stel het diafragma in op f8 en gebruik een draadontspanner of de zelfontspanner om beweging tijdens het indrukken van de ontspanknop te voorkomen.

Soms is de scherpte wel goed, maar ligt deze net voor of net na het onderwerp waarop je hebt scherpgesteld. Dit kun je testen door een liniaal onder een hoek van 45 gr. te fotograferen. Zet de camera weer op statief, kies een zo groot mogelijk diafragma en stel zorgvuldig scherp op een van de millimeterstreepjes. Ligt de scherpte op de verkeerde plek? Meestal is dan niet de lens maar de camera de boosdoener. Bij sommige camera's kun je dit zelf corrigeren, camera's die deze mogelijkheid niet hebben kunnen je laten bijstellen door de reparatiedienst van je cameramerk. Op

http://focustestchart.com/focus21.pdf vind je een mooie kaart om te testen of je camera last heeft van front- of backfocus, met een uitleg over hoe dit in z'n werk gaat.

4. Chromatische aberatie (kleurschifting). Dit geeft gekleurde randjes rond onderwerpen die gefotografeerd zijn. Om dit te testen fotografeer je een onderwerp met veel contrast (takken van een boom tegen een heldere lucht bijvoorbeeld). Kleurrandjes vallen dan gelijk op.

5. Bouw. Naast de optische kwaliteit is natuurlijk ook de bouw van een objectief van belang. Bij een objectief met een plastic bajonet moet je bijvoorbeeld veel voorzichtiger zijn bij het wisselen van het objectief. Voor iemand met één objectief is dit natuurlijk van minder belang dan voor iemand die vaak van objectief wisselt. Let er overigens bij het wisselen van objectieven altijd op dat de camera-opening naar beneden gericht is, zodat er geen stof in de camera kan dwarrelen.

Een schuifzoom trekt meer stof naar binnen dan een draaizoom, dus met een schuifzoom is het risico van stof op de sensor groter.

Let ook op de minimale instelafstand. Dat is de afstand die minimaal nodig is tussen de camera en het te fotograferen onderwerp om nog scherp te kunnen stellen. Als deze b.v. 1.75 meter is en je bent zelf 1.65 meter, dan moet je op een krukje gaan staan om een onderwerp op de grond te kunnen fotograferen....

6. Brandpuntafstand. Wat wil je fotograferen? Voor wildfotografen is een telelens onontbeerlijk, landschapsfotografen zullen een groothoeklens in hun tas willen, insectenfotografen een macrolens en portretfotografen een matige tele.

Ga je voor kwaliteit kies dan voor een vast brandpunt of een zoomobjectief met maximaal 3 x zoom. Zoals bijvoorbeeld de 24-70 of 70-200. Bij meer dan 3 x zoom neemt de kwaliteit van de lens namelijk af. Ga je voor gemak kies dan bijvoorbeeld een 18-200 of een 28-300 objectief. Dat voorkomt dat je steeds van objectief moet wisselen.

7. Lichtsterkte. De lichtsterkte geeft het maximale diafragma aan dat kan worden ingesteld. Het hebben van een 2.8 objectief en een 5.6 objectief kan het verschil maken tussen het wel of niet kunnen maken van een foto. Natuurlijk kan het verhogen van de ISO soulaas bieden, maar het risico van ruis ligt op de loer.

8. Stabilisatie. Bij Nikon heet het VR, bij Canon IS, ieder cameramerk geeft er z'n eigen naam aan. Voordeel van stabilisatie in het objectief is dat je langer uit de hand kunt blijven fotograferen. Het gaat bewegingsonscherpte tegen. Bij sommige merken zit dit overigens in de camera!

9. Zonnekap. Te vaak zie ik cursisten lopen met een objectief zonder zonnekap. Het zal niet direct de keuze van het aan te schaffen objectief bepalen, maar het is wel handig als het er bij zit. Zo niet, dan moet het er in ieder geval bij te bestellen zijn. Een zonnekap voorkomt flare (een waas over je foto en/of diafragmavlekken) door invallend licht en misschien wel net zo belangrijk: het biedt bescherming tegen krassen op je lens!

Ik heb met deze aandachtspunten niet de intentie gehad om volledig te zijn, maar hopelijk biedt het jullie een handvat bij de aanschaf van een nieuw objectief!

Herfstfotografie

2011-11-06T18:07:00.009+01:00

De herfst is natuurlijk een van de mooiste seizoenen om natuurfoto's te maken. Maar waar moet je allemaal om denken? Een aantal tips.

1. Zet de witbalans eens op bewolkt. Geel gekleurd blad komt dan veel beter uit! Doe dit alleen als er niet ook blauwe lucht op de foto komt. Die wordt namelijk met de witbalans op bewolkt ook geler. De mooie blauwe kleur verdwijnt daarmee.

2. Gebruik een polarisatiefilter. Daarmee verdwijnen de reflecties van (natte) bladeren en worden de kleuren veel dieper. Daarnaast helpt het tegen het strooilicht van de nu laag staande zon.

3. Zet de kleurruimte op AdobeRGB. AdobeRGB heeft een groter bereik en legt daardoor de rode en gele herfstkleuren beter vast. Fotografeer dan wel in 16 bits om vloeiende kleurovergangen te behouden. Laat je de foto's afdrukken bij een afdrukcentrale die geen AdobeRGB aan kan (de meeste)? Zet de foto dan na bewerking weer om in sRGB, 8 bits. Dan blijven de kleuren nagenoeg gelijk omdat andere kleurnummers aan de kleuren gehangen worden. Erg technisch verhaal (zal er binnenkort een apart blog aan wijden), maar het werkt wel! Laat je de kleuren in AdobeRGB staan, dan is het risico dat de kleuren er op de afdruk fletser uit zien dan op het beeldscherm.

4. Na een heldere nacht met lage temperaturen is er 's ochtends vaak mist. Erg sfeervol. Vroeg op dus!

5. Vergeet in de herfst ook niet de paddenstoelen te fotograferen!

Catwalk voor honden: dogwalk

2011-10-09T20:02:00.004+02:00

Ter gelegenheid van dierendag organiseerde ik in samenwerking met dierenspeciaalzaak Dier All-in in Epe een dogwalk; een catwalk voor honden. Van de foto's wordt door sponsor Prins Petfoods een boekje gemaakt waarvan de opbrengst naar de Stichting Hulphond gaat.

Voorwaarde bij hondenfotografie is voor mij dat de hond het leuk vindt. Zelfs als hij een jasje aan heeft... Dus wordt er eerst uitgebreid met de hond gespeeld en geknuffeld, zijn er lekkere brokjes in de buurt om hem te belonen, etc. Vertrouwen tussen de hond en de fotograaf is essentieel om een mooie foto te kunnen maken.

Daarnaast is betrouwbare apparatuur natuurlijk een must. Ik maakte deze foto's met de snelle combinatie van een Nikon D3 met een 2.8 70-200 objectief. Zo'n snelle combinatie (met snelle autofocus) helpt je om precies het juiste moment te kunnen pakken. Ook betrouwbare flitslampen die steeds dezelfde hoeveelheid licht afgeven zijn een voorwaarde bij dit soort werk: ik gebruikte hier de D-Light-it 4 set van Elinchrome. Een prima en makkelijk mee te nemen set flitslampen!

Fotofestival Epe

2011-10-05T09:57:00.006+02:00

Een in eerste instantie als klein festival geboren idee dat nu al is uitgegroeid tot een festival van formaat! Afgelopen zaterdag, 1 oktober, startte de inschrijving. Het liep gelijk storm met inschrijvingen!

Diverse fotografen delen tijdens dit festival hun passie voor fotografie met de bezoekers. Naast organiserend fotograaf Liesbeth van Asselt (Stapfoto), hebben o.a. ook Martin Hogeboom, Mich Buschman, Klaas Jan van der Weij, en Johan Elzenga hun medewerking toegezegd aan dit festival. In totaal zijn meer dan 20 workshops en lezingen te volgen.

Het programma is gevarieerd van opzet: workshops op het gebied van dierenfotografie, portret-, naakt-, macro-, podium- en flitsfotografie. Lezingen over Urban Exploring, HDR, Lightroom en zwart-wit fotografie. Verder portfoliobesprekingen (neem dus uw foto’s mee!), bodypainting en de mogelijkheid om modellen te fotograferen rond oldtimers. Voor het hele programma kunt u terecht op www.fotofestivalepe.nl.

Zowel op het podium als op het festivalterrein is steeds wat te doen. Op het festivalterrein komt u o.a. modellen en muzikanten tegen die zich graag laten fotograferen. In de kapschuur is een expositie van organiserend fotografe Liesbeth van Asselt te zien.

Genoeg te doen en te beleven dus voor iedere fotografieliefhebber (vrijetijdsfotograaf èn professional, beginner èn gevorderde). Want dát is de bindende factor van dit Fotofestival: plezier hebben in fotografie!

Het festival speelt zich af op een bijzondere locatie, nl. bij Museumboerderij Hagedoorns Plaatse, Ledderweg 11 te Epe. Alleen al deze locatie is een bezoek meer dan waard. De boerderij is nog net zo ingericht als 50 jaar geleden, de loods staat nog vol oude werktuigen en de moestuin is een lust voor het oog.

Het festival vindt plaats op 26 mei 2012. Om bij dit spetterende festival aanwezig te kunnen zijn, moet men zich tevoren inschrijven via

www.fotofestivalepe.nl. De entree voor dit festival bedraagt slechts € 29,95 (incl. BTW, parkeren en entree voor de museumboerderij) Hiermee kunt u zonder verdere bijbetaling meedoen aan alle programmaonderdelen! Er is echter één restrictie bij de workshops en lezingen: vol is vol! Zodra een workshop volgeboekt is, wordt de inschrijfmogelijkheid hiervoor geblokkeerd. Wees er dus op tijd bij. Het festival gaat om 10.15 uur van start en duurt tot 17.00 uur (terrein open vanaf 09.45 uur).

Op de vrijdagavond voorafgaand aan het festival houdt Klaas Jan van der Weij een lezing. Hij toont ons die avond zijn spectaculaire sportfoto's. Wie Klaas Jan kent, weet dat hij een onderhoudend verteller is, dus we gaan een fantastische avond met hem beleven!

Wie deze avond mee wil maken kan zich alvast opgeven via

info@stapfoto.nl. Let op: aanmelden voor deze lezing kan dus niet via de website www.fotofestivalepe.nl! De entreeprijs voor deze avond bedraagt € 10,00. De avond vindt plaats op het festivalterrein bij Museumboerderij Hagedoorns Plaatse aan de Ledderweg 11 te Epe.

2011-08-23T17:14:00.006+02:00

De Renderklippen is een prachtig natuurgebied op de Veluwe bestaande uit met heide begroeide stuwwallen omringd door voornamelijk dennenbossen. Een gebied wat zich op nog geen 10 minuten loopafstand van mijn huis bevindt. Maar, zoals zo vaak gebeurt als je ergens dicht bij woont, ik heb er nog nooit gefotografeerd als de heide in bloei staat. Dat moest er vanochtend dus maar eens van komen!

Gisteren waren de omstandigheden ideaal: mist en een mooie zonsopkomst. Maar toen was ik niet in de gelegenheid om op pad te gaan. Vanochtend wel. En al waren de omstandigheden dan wat minder, ik heb ontzettend genoten van al het moois de natuur te bieden had!

Ik ging op stap met een groothoeklens (10-20 mm) en de door mij veel gebruikte 70-200 mm. Beide objectieven heb ik ook daadwerkelijk gebruikt. Omdat ik meestal met een groot diafragma fotografeer om de scherptediepte te beperken, zijn de sluitertijden kort en is een statief vaak niet nodig. Soms gebruik ik het dan toch om de exacte compositie/uitsnede te bepalen. Met een statief onder de camera heb ik daar nu eenmaal meer rust voor. Voor de zekerheid had ik het statief dus toch maar meegenomen (uiteindelijk niet gebruikt).

Bij aankomst was het nog redelijk donker. Bij het maken van onderstaande foto maakte ik dan ook gebruik van een heel klein invluflitsje om de voorgrond wat op te lichten. Ondanks het vroege uur, is de zon net na zonsopkomst toch al redelijk fel. Daarom gebruikte ik een grijs verloopfilter om de lucht wat donkerder te krijgen. Natuurlijk had ik ook een belichtingstrappetje kunnen maken om er later een HDR-foto van te maken, maar wat ter plekke kan, doe ik liever ter plekke.

Vervolgens ben ik doorgelopen naar het vennetje wat zich achter op de Renderklippen bevindt. Zonder dit soort elementen is het lastig om een heideveld boeiend in beeld te brengen. Het blijft dan een grote paarse vlakte. Mooi om te wandelen of te fietsen, maar fotografisch niet zo interessant. Ik ga dus altijd op zoek naar vennetjes, paden of mooie bomen.

Onderweg kom ik nog wat bijenkasten tegen die natuurlijk ook op de foto moeten. Heidehoning!

En natuurlijk moest ik ook even langs 'mijn' eik, een boom die jullie al vaker in mij blog gezien hebben: in de sneeuw en als 'strobist-model'. Nu in de bloeiende heide.

Na een klein uurtje fotograferen, betrok de lucht. Net voordat de bui in alle hevigheid losbarstte, was ik gelukkig weer binnen!

In dat uurtje fotograferen deed ik voldoende ideeën op om me voor te nemen het familieportret wat voor a.s. zaterdag gepland staat op de hei te maken! Opdrachtgever gebeld, ze zijn akkoord! Nu maar hopen dat het droog is....

Een promofilmpje maken

2011-08-06T16:12:00.006+02:00

Binnenkort ben ik aan de beurt om iets te vertellen over mijn bedrijf binnen een netwerkorganisatie voor ondernemers: BDN Apeldoorn. Nu is het houden van een reclamepraatje helemaal niets voor mij. Ik ben nogal allergisch voor verkopers.....

Een mooie gelegenheid om iets anders te verzinnen. De afgelopen weken ben ik, samen met een collega die handig is in Proshow, druk in de weer geweest met het maken van een promofilmpje over mijn bedrijfsfotografie. Welke foto's moeten er in, en in welke volgorde? Hoe moet de overvloei er uit zien? Welke muziek moet er onder?

Vooral dit laatste kostte hoofdbrekens: Buma Stemra vraagt ruim 1000 euro per jaar voor het gebruik van muziek. Dat is dus geen optie. Maar rechtenvrije muziek is over het algemeen niet om aan te horen! Voor dit filmpje heb ik denk ik een redelijk alternatief gevonden. Niet ideaal, maar ook niet heel erg ;-)

Daarna volgt natuurlijk het plaatsen van het filmpje op de social media: You Tube, Twitter, Facebook, LinkedIn. En nu dus op Blogger!

Creatieve dip, hoe kom je daar uit?

2011-08-01T09:19:00.009+02:00

Er zijn tijden dat ik overloop van energie en creativiteit. Vaak heb ik dan teveel ideeën die ik wil realiseren in te weinig tijd. Dan wordt het uitvoeren van alle ideeën dus een 'moeten'. Waardoor ik juist mijn creativiteit kwijt raak. Ik kom dan dus in een vicieuze cirkel terecht. Hoe breek je nu uit zo'n creatieve dip? Een aantal tips.

Wat voor mij goed werkt is het doorbladeren van fotobladen als Practical Photographer. Daarin staan altijd wel wat projecten en/of opdrachten om je creativiteit te prikkelen. Verkeersborden fotografen, knuffelberen fotograferen met de strobistmethode, lensbaby experimenten, etc., etc. Meestal krijg ik zoveel inspiratie uit deze opdrachten, dat ik daarna weer vol energie aan de slag kan met mijn eigen projecten. Onderstaande foto ontstond bijvoorbeeld uit een opdracht om silhouetten te fotograferen.

En deze foto van een witte herder komt voort uit een opdracht "wit-op-wit" die in dit blad stond. Daarvoor nodigde ik iemand met een witte herder uit in mijn studio. Helaas, de witte herder bleek tegen een witte achtergrond niet wit maar geel te zijn... Vervolgens zwart achtergrondpapier tevoorschijn gehaald, en zie daar, een foto waar de eigenaresse heel blij mee was! Als ik niet met de opdracht wit-op-wit aan de slag gegaan was, had ik ook deze foto niet gemaakt.

Af en toe duurt de creatieve dip langer. Dan doe ik een aantal van de opdrachten die ik ook aan mijn fotografiecursisten geef. Ik ga bijvoorbeeld een week lang iedere dag 10 foto's maken binnen een straal van 100 meter van mijn huis. Leuk om te doen, omdat je zo heel veel nieuwe dingen ontdekt in je eigen woonomgeving!

Of ik focus me op één kleur. Zo fotografeerde ik in Enkhuizen ooit alleen de kleur blauw. Nooit geweten dat er zoveel blauws te zien was! Of ik ga op stap met één lens, een groothoeklens, een telelens of een macrolens. Dit zijn opdrachten die je jezelf kunt geven om te focussen, om niet afgeleid te worden door de 101 dingen die ook leuk zijn om te fotograferen.

Wat ook kan is je focussen op één getal. Onderstaande foto maakte ik terwijl ik me een week lang richtte op het getal 8 bijvoorbeeld.
Ook het volgen van workshops bij collega's is een inspiratiebron. En dan vooral over onderwerpen die maar zijdelings te maken hebben met mijn werk als natuur-, honden- en bedrijfsfotograaf. Zo volgde ik onlangs een workshop modelfotografie bij Frank Doorhof. Ik zie mijzelf nog geen modellen fotograferen, maar uit zo'n workshop haal ik weer ideeën om in mijn eigen fotografie toe te passen. Ik zie dit overigens ook terug bij mijn eigen workshops natuurfotografie: daar komen zeker niet alleen natuurfotografen!

Ik ben benieuwd wat jullie doen om uit je creatieve dip te komen!

Fotograferen op reis, wat neem je mee?

2011-07-16T16:16:00.008+02:00

Omdat ik er op dit moment heel veel vragen over krijg, op de valreep nog een blog over welke fotoapparatuur je mee neemt op vakantie. De vakanties in het noorden zijn immers nog niet begonnen!

Objectieven en toebehoren
Als de spiegelreflexcamera mee gaat (daar ga ik in deze blog even van uit) dan moet er natuurlijk ook een objectief mee. Maar welk? Wordt het een makkelijk allround objectief als de 18-200 mm, of gaat u voor hoge kwaliteit en kiest u voor b.v. de 24-70 en de 70-200 mm? Dit laatste betekent vaker objectieven wisselen (risico van stof op de sensor) en meer gewicht, wat mogelijk een probleem is bij vliegreizen.

Aan te raden is om in ieder geval een blaasbalg mee te nemen om het stof van de sensor te kunnen verwijderen. En voor wie er handig mee is: de arctic butterfly of sensorswabs bieden natuurlijk nog meer mogelijkheden om de sensor te reinigen dan een blaasbalg. Verder: om mooie foto's te kunnen maken moet de lens (het glas of het filter ervoor) schoon zijn, neem dus liefst ook een speciaal lensdoekje mee. Andere doekjes geven risico op krassen.

Bij een objectief horen natuurlijk een zonnekap tegen flare en een UV- of neutraal filter als bescherming tegen krassen. En evt. een polarisatiefilter om reflecties in water of ramen tegen te gaan of de lucht wat blauwer te maken (zie onderstaande foto). Voor wie naar een gebied met watervallen of kust gaat: een 'neutral density' filter houdt licht tegen waardoor voor een langere sluitertijd gekozen kan worden. Stromend water wordt zo als een witte sluier in beeld gebracht.

Geheugenkaartjes, opslag en accu's
Zonder geheugenkaartjes geen foto's. Neem er voldoende mee! Hoeveel foto's er op een kaartje gaan is afhankelijk van het bestandsformaat waar u mee werkt. Op een 8 GB kaartje kunnen zo'n 1500 jpeg of 350 RAW beelden. De meeste (vrijetijds) fotografen maken zo'n 50-100 foto's per dag, dus reken maar uit hoeveel kaartjes u nodig heeft! Als back-up kunt u uw laptop of een geheugentank van b.v. Epson of Jobo meenemen.

Een camera heeft stroom nodig. Met twee accu's zijn heel wat foto's te maken, maar als u niet regelmatig uw accu op kunt laden, is het raadzaam extra accu's mee te nemen. Houdt er rekening mee dat in veel landen andere stopcontacten gebruikt worden dan in Nederland en neem dus naast de lader ook een universele wereldstekker mee! Voor opladen in de auto zijn speciale omvormers te koop (ander voltage).

Vervoer
Dit alles gaat in een cameratas. Veel cameratassen zijn afgestemd op de maximale afmetingen die gelden voor de handbagage in het vliegtuig. Handig om te checken voordat u een cameratas aanschaft. Overigens is bij een vliegreis ook een fotovest erg handig, daar kunnen de spullen in die u niet in het bagageruim wilt vervoeren, maar niet meer in de handbagage passen.

Ondersteuning en bescherming van de camera
Afhankelijk van uw fotografische aspiraties neemt u wel of niet een statief mee. Wanneer u foto's wilt maken met lange sluitertijden ('s avonds, stromend water, etc.) dan is een statief onontbeerlijk. Nadeel is het gewicht en de afmeting. Niet echt handig! Een rijstzak of Gorillapod zijn natuurlijk lichter en handzamer, maar daarmee bent u minder flexibel. Er moet dan immers altijd naar een goede plek gezocht worden (muurtje b.v.) om de rijstzak of gorillapod op te plaatsen.

Vaak bewijzen regenhoezen een nuttige dienst. Niet alleen tegen regen, maar ook tegen zand en stof! Ze zijn bij de meeste fotozaken voor een paar euro te koop.

Papierwinkel
Terugkomend uit Japan werd onze bagage binnenstebuiten gekeerd. Gelukkig had ik de kopieën van de aankoopbonnen van mijn fotoapparatuur bij me om aan te tonen dat alles in Nederland gekocht was. Dat scheelde dus veel invoerrechten betalen..... Handig dus om kopieën van de aankoopbonnen mee te nemen. Wanneer u uw camera nog niet zo goed kent, is het raadzaam om daarnaast ook de gebruiksaanwijzing mee te nemen!

En natuurlijk neemt u naast al deze papieren ook nog de verzekeringspapieren mee! Check tevoren of de totale waarde van uw foto-apparatuur onder de reisverzekering valt en sluit zo nodig een aanvullende verzekering af.

Reisgidsen tonen u de fotogenieke plekjes en horen dus in de bagage van een reisfotograaf. Maar loop ter plekke ook eens een winkel binnen om ansichtkaarten te bekijken. Op die manier ontdekten wij bijvoorbeeld het eiland Lunga met z'n vele papagaaiduikers.

Rest mij iedereen een fijne en fotogenieke vakantie te wensen!

2011-07-07T22:25:00.006+02:00

Ik houd erg van experimenteren in de fotografie. Bewust overbelichten, (bewegings)onscherpte, aansnijden van onderwerpen, inflitsen, indirect fotograferen, etc. Het experimenteren zorgt ervoor dat ik minder de neiging heb om foto's waar ik veel complimenten over krijg te blijven herhalen. Experimenteren houd me scherp en creatief.

Een paar voorbeelden:

1. Onscherpte en zeer laag standpunt:

Door een laag standpunt (camera op de grond) en een groot diafragma te gebruiken, ontstaat een impressionistisch beeld. Voor mij een uitgangspunt om nog eens verder op voort te borduren.

2. Indirect fotograferen. Waarmee ik bedoel niet het onderwerp zelf te fotograferen meer diens schaduw, spiegelbeeld of silhouet.

Schaduwen op de grond of op b.v. muren heb ik al vaak gefotografeerd. Hetzelfde geldt voor spiegelingen. Dit keer wil ik daarom het onderwerp meer als silhouet in beeld brengen. Na wat experimenten met Lelietjes van Dalen bij ondergaande zon, ben ik niet tevreden. Het blijven teveel de standaard plaatjes die je wel vaker van deze bloemetjes ziet. Dan opeens zie ik een bloemetje achter z'n eigen bladeren staan. Dat is het dus! Soms brengt de plek waar je fotografeert je op ideeën die je zelf niet bedacht zou hebben.

3. Inflitsen of verlichten met een zaklamp (lightpainting)

Al eerder schreef ik een blog over het toepassen van de strobisttechniek bij natuurfotografie: http://www.photofacts.nl/fotografie/rubriek/natuurfotografie/strobist_bij_natuurfotografie.asp.
Inmiddels heb ik meerdere bomen op deze manier gefotografeerd, maar ik kon het niet laten om tijdens de vakantie toch ook het experiment met zonnebloemen aan te gaan. En dat gebeurt dan soms: tegenvallende resultaten. Mede omdat we, ondanks de DEET en aangepaste kleding (lange broek en lange mouwen), helemaal opgevreten werden door de muggen...... Dat doen we dus nog een keer over!

De 10 meest gestelde vragen over macrofotografie

2011-05-22T21:24:00.012+02:00

Mei en juni zijn bij uitstek de maanden voor macrofotografie. Bloemen en insecten in overvloed. Ik heb deze maand dan ook al heel wat workshops macrofotografie gegeven en er zullen er nog een aantal volgen. Hieronder het antwoord op de 10 meest gestelde vragen tijdens deze workshops.

1. Belichting. Controleer alle kanalen van het histogram: rood is eerder overbelicht dan groen en blauw. Dat is gelijk ook de grootste valkuil bij het fotograferen van klaprozen! In de overbelichte rode bloemblaadjes is dan geen doortekening meer te zien.

Het zwart-wit histogram op je LCD-scherm laat een gemiddelde van de drie kanalen zien en dat kan er dus goed uit zien, ook al is het rode kanaal overbelicht. Overigens is één stop overbelichting meestal nog wel te corrigeren in de RAW-converter (meer dan één stop wordt een probleem). Maar beter is het natuurlijk om al tijdens de opname het zekere voor het onzekere nemen als het rode histogram tegen de rechterkant aan zit: iets minder belichten door een kleiner diafragma, een kortere sluitertijd of een lagere ISO-waarde te kiezen.

2. Kleurruimte: Adobe RGB zorgt voor meer verzadigde kleuren dan sRGB. Kies bij macrofotografie dus voor AdobeRGB.

3. Scherptediepte is een probleem door de korte instelafstand (hoe dichter het te fotograferen onderwerp bij de lens zit, hoe minder scherptediepte) en het gebruik van een (matige) tele. Een telelens geeft immers altijd minder scherptediepte dan een groothoek- of een standaardlens.

Om het probleem met scherptediepte op te lossen, kies je meestal een wat kleiner diafragma (tenzij de achtergrond daardoor te druk wordt). Maar let op voor diffractie: hoe kleiner het diafragma, hoe sterker de buiging van de lichtstralen om het diafragma-gaatje en hoe onscherper het totale beeld omdat de lichtstralen nu schuin op de sensor vallen. Om deze reden werk ik ook bij macrofotografie nooit met een diafragma kleiner dan f16.

5. Sensor. Een kleine sensor staat dichter bij de lens dan een grotere sensor. Waardoor kleinere verstrooiingscircels ontstaan (verstrooiingscircel = alles voor of achter het punt waar je op scherpgesteld hebt, zal op de sensor een onscherpe circel vormen i.p.v. een punt). Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Scherptediepte. Dat is de reden waarom kleinere sensoren meer scherptediepte bieden dan grote sensoren. Een compactcamera biedt dus goede diensten bij macrofotografie!

6. Sluitertijd. Ook al lijkt het windstil, bloemen zullen altijd wat heen en weer bewegen door de wind. Zeker bloemen op dunne tere steeltjes. Kies daarom voor een korte sluitertijd (of gebruik een invulflitsje) om de beweging van de bloem te 'bevriezen'.

7. ISO: Deze zet je natuurlijk liefst zo laag mogelijk (100). Maar ik doe liever consessies aan de ISO-waarde dan aan sluitertijd of diafragma! Test tevoren bij welke ISO je met jouw camera nog ruisvrije foto's kunt maken. Met de Nikon D3 zijn de foto's bij ISO 800 bijvoorbeeld nog echt ruisvrij, en dat geeft dus de nodige speelruimte.

8. Scherpstellen: Stel handmatig scherp, anders blijft de AF pendelen. Zeker als je, zoals bij onderstaande foto, door iets heen fotografeert.

9. Attributen: Ik neem altijd een bloemensproeier en een zaklamp mee. Onderstaande foto werd gemaakt op het Hulshorsterzand bij zonsopkomst met de dauwdruppels nog hangend aan het stugge gras. Soortgelijke resultaten zijn te behalen met bloemensproeier en zaklamp. Dan hoef je niet zo vroeg je bed uit ;-).

Een macrolens is niet persé noodzakelijk: met tussenringen zijn verbluffend goede resultaten te behalen, al verlies je er wel een stop licht mee. Ook een close-up filter biedt veel mogelijkheden.

10. Statief: Persoonlijk vind ik een statief erg onhandig bij het fotograferen van bloemen in b.v. een weiland, op de grond dus. Ik gebruik dan ook liever een rijstzak. Met eventueel een hoekzoeker.

Hopelijk helpen deze tips jullie op weg om de komende maand nog betere macrofoto's te maken!

12 tips bij het fotograferen van honden

2011-04-24T22:17:00.005+02:00

Als hondenfotograaf vind ik het voorjaar altijd een ontzettend leuke tijd. Heerlijke temperaturen voor zowel hond, baasje als fotograaf waardoor je niet afhankelijk bent van de studio. En overal bloemen die je kunt gebruiken om de foto een vrolijk sfeertje mee te geven.

Vandaag heb ik onze eigen hond eens op de foto gezet. Natuurlijk tussen de bloemen....

Wat zijn nu de do's en dont's bij het fotograferen van honden?

1. Korte sluitertijd om beweging te bevriezen (pups zijn erg beweeglijk: minimaal 1/500).

2. ISO waarde evt omhoog om een snellere sluitertijd mogelijk te maken (let op ruis!).

3. Diafragma meestal groot om de hond los te maken van de achtergrond. Maar pas op: bij een te groot diafragma wordt de neus ook onscherp!

4. Objectief voor hondenportretten: meestal 70-200 mm.

5. De ogen moeten echt scherp zijn en 'een lichtje in het oog' voegt echt iets toe.

6. Een invulflits kan goede diensten bewijzen om schaduwen op te lichten en een lichtje in het oog te krijgen. Flits op het tweede gordijn en zet de flitssterkte op -2.

7. Fotografeer op ooghoogte.

8. Zet de scherpstelling op continu focus, zeker als je de hond naar je toe laat rennen.

9. Dieren fotograferen vergt geduld, zet je versnelling in een lagere stand.

10. Maak eerst proefopnames. Dan is de hond nog niet verveeld als de fotoshoot start.

11. Maak contact met het dier. Als je niet van honden (of b.v. paarden) houdt, begin er dan niet aan om ze te fotograferen.

12. Houdt het leuk! Speel tussendoor, ga met de hond wandelen gun hem gewoon wat rust.

Deze tips gelden natuurlijk niet alleen voor honden, maar ook voor b.v. paarden. Ook leuk om eens uit te proberen bij het fotograferen van zowel honden als paarden: het zgn. "pannen" (meetreeken).

Voorjaar!

2011-04-03T21:33:00.005+02:00

Ieder jaar word ik helemaal blij als ik de kikkers en padden in mijn vijver weer hoor: voorjaar! Afgelopen donderdag was het zover. En vandaag had ik eindelijk een uurtje tijd om ze te fotograferen.

Afgelopen weken vond ik veel dode kikkers in mijn vijver. Ik was bang dat het Ranavirus toegeslagen zou hebben, maar gelukkig begonnen afgelopen donderdag de bruine kikkers die de winter overleefd hebben weer te pruttelen. Bruine kikkers kwaken niet omdat ze alleen een inwendige kwaakblaas hebben. Hun geluid draagt dan ook lang niet zo ver als dat van een groene kikker.

Inmiddels liggen er al weer klompen kikkerdril in de vijver. Met een beetje mazzel krijgen we ook nog paddensnoeren. Padden leggen hun eitjes niet in een klomp dril zoals kikkers dat doen, maar hangen snoeren met eitjes aan de waterplanten. Padden hebben een droge wrattige huid. Daarmee onderscheiden ze zich van kikkers. En dus werd ik voor de gek gehouden door onderstaande pad: dit exemplaar heeft een mooi glad huidje en dus lijkt hij op een kikker. Daarbij maakt hij ook nog veel meer lawaai dan padden normaal gesproken doen. Wat voor kikker zou dit zijn??

Een oproep op Twitter bracht uitkomst. Mede-twitteraars overtuigden me er van dat het toch een pad moest zijn vanwege de spleetvormige horizontale pupillen. En zij hebben natuurlijk helemaal gelijk! Dus: hierbij een paar foto's van een pad in onze vijver.

De foto's zijn gemaakt met een telelens. Camera en objectief liggen op een stevige rijstzak. Zelf Lig ik op een vlonder om op ooghoogte met de pad te komen. De VR maakt een sluitertijd van 1/200 sec mogelijk bij een diafragma van f4,5 en ISO 800. Natuurlijk gunde ik me niet de tijd de hoekzoeker te monteren en heb ik dus nu een stijve nek ;-). Maar dat heb ik er graag voor over!

Diashow

2011-03-14T12:53:00.005+01:00

Voor de fotografiecursisten van mijn beginnerscursus zoek ik een gratis en eenvoudig programma om een diashow te kunnen maken. Stumpfl en Proshow zijn te ingewikkeld (en de gratis versie zet een groot watermerk door je beeld), en Photostory werkt niet goed op Vista.

Natuurlijk is Picasa een optie, maar dan heb je gelijk een heel fotobewerkingsprogramma erbij, terwijl ik alleen een simpel programma zoek om een diashow te maken.

Ik kwam terecht bij programma's als Slide, maar ik ben er niet echt happy mee. Klik om de show die ik met dit programma maakte te bekijken op de link hieronder.

http://www.slide.com/r/yfKQdyFS5T9vXO2VvjhmiouoMuH-4fmM?previous_view=mscd_embedded_url&view=original

Slide heeft zeer beperkte mogelijkheden. Zelfs de knop om muziek onder de diashow te zetten is verdwenen. Wie heeft een alternatief?

Compositie, 10 tips voor het maken van betere foto's

2011-02-25T20:03:00.011+01:00

Naar een foto van hun eigen kind of huisdier zullen de meeste mensen weinig kritisch kijken i.v.m. de emotionele waarde er van. Terwijl anderen bij het zien van diezelfde foto meewarig hun hoofd zullen schudden, meestal vanwege de slechte compositie. Maar wat is nu eigenlijk een "slechte compositie"? En belangrijker: hoe kan de maker de volgende keer een betere foto maken?

Voor compositie kennen we allerlei regels, tips en trucs. Nu ben ik de eerste om toe te geven dat ik me meestal niet aan deze regels houd, maar het is toch handig om de regels te kennen. Zodat je er bewust van af kunt wijken als de situatie daar om vraagt. Daarom hieronder een aantal van die compositie regels.

Tip 1 Regel van derden.

Misschien wel de bekendste regel. Het beeld wordt hierbij zowel horizontaal als verticaal in drieën gedeeld. Op de lijnen en snijpunten worden belangrijke beeldelementen geplaatst. Zoals hieronder de neus van de pelsrob.

Tip 2 Horizontaal versus verticaal.

Ons blikveld is horizontaal georiënteerd. Horizontale composities worden daarom als natuurlijk ervaren. Maar soms leent een onderwerp zich veel meer voor een verticale compositie. In onderstaande foto om de hoogte van de bomen te benadrukken bijvoorbeeld.

Tip 3 Perspectief.

Door een steen, struik of iets anders op de voorgrond te plaatsen, wordt de achtergrond als het ware kleiner, waardoor diepte in de foto gecreëerd wordt.

Tip 4 Diagonalen

Diagonalen in een foto geven de foto meer dynamiek, meer spanning. Onderstaande foto zou zonder diagonale lijnen veel saaier geweest zijn....

Tip 5 Patroon en ritme

Maak gebruik van de herhaling van vormen, lijnen of kleuren!

Tip 6 Ruimte

Geef bewegende onderwerpen de ruimte, zodat ze niet (letterlijk) hun neus stoten tegen de rand van de foto.

Tip 7 De kunst van het weglaten.

Een bekende valkuil is dat mensen teveel op de foto willen zetten. Waardoor de foto's te druk worden en de aandacht van het hoofdonderwerp afgeleid wordt. Soms ligt de oorzaak van een te rommelige foto niet in het teveel op de foto willen zetten, maar in een drukke achtergrond. Probeer dan met een groot diafragma de achtergrond te vervagen.

Tip 8 Tele of groothoek

Een telelens drukt het landschap als het ware in elkaar, een groothoeklens trekt het juist uit elkaar. Bij onderstaande foto's is dit effect duidelijk te zien. De foto's zijn gemaakt met het model op nagenoeg hetzelfde standpunt. De een met een telelens (fotograaf op 10 meter afstand van het model), de ander met de groothoeklens (fotograaf bijna op de tenen van het model staand om hem even groot in beeld te krijgen).

Tip 9 Aansnijden

Maak eens een close-up portret van een mens, dier, bloem of voorwerp en experimenteer met de kadering. Meestal is het mooier om het onderwerp niet in z'n geheel op de foto te zetten!

Tip 10 Standpunt, invoerende lijnen

Zoek lange ononderbroken lijnen als wegen, muurtjes, beekjes, etc. Gebruik deze om het oog van de kijker naar de horizon of naar het onderwerp te leiden. Wissel van standpunt om te kijken wat het beste werkt, moeten de lijnen links, midden of rechts onderin de foto ontstaan?

Naast deze 10 tips zijn natuurlijk nog veel meer zaken van invloed op de impact die de foto heeft. Denk aan contrast, kleuraccenten, scherptediepte, etc. Genoeg om mee te experimenteren dus!

De overvloeimodus in Photoshop

2011-01-31T19:07:00.004+01:00

In Photoshop is met behulp van de overvloeimodus van de bovenste laag in te stellen hoe de pixels van deze laag en van de laag eronder op elkaar in moeten werken. Pixels bevatten kleurwaarden, kleurwaarden bestaan uit getallen en de overvloeimodus bepaalt of deze getallen moeten worden opgeteld, afgetrokken, vermenigvuldigd of gedeeld. Het visuele resultaat is behoorlijk onvoorspelbaar, maar de moeite van het uitproberen waard!

Veel gebruikte overvloiemodi zijn:

Bleken: de foto wordt lichter

Vermenigvuldigen: het beeld wordt donkerder.

Kleur: de kleur van de bovenste pixel wordt gebruikt, de helderheid van de onderste pixel.

Een voorbeeld: We typen witte tekst op een foto.

Vervolgens zetten we de overvloeimodus van "normaal" naar "verschil". De tekst op de zwarte streep wordt dan wit, de tekst op de witte streep wordt zwart.

Omdat hij bij deze foto echt om de strepen gaat, heb ik de foto omgezet naar zwart-wit om dat te accentueren.

Experimenteren maar!

2010-12-25T20:37:00.005+01:00

Strobist, het fotograferen met de flitser los van de camera, wordt vooral toegepast bij portretfotografie. Maar omdat ik naast bedrijfsfotograaf ook natuurfotograaf ben, wilde ik de strobisttechniek nu ook wel eens in de natuur uitproberen. Een experiment dat smaakt naar meer!

Vorige week gingen we op een avond naar een eik die ik al vaker gefotografeerd heb. Dit keer wilde ik hem in het donker fotograferen, uitgelicht met flitsers.

Allereerst plaatsten we de flitsers met Yongnuo ontvangers op statiefjes. Hoe veel licht die flitsers moesten geven, was een kwestie van uitproberen. Uiteindelijk stond de flitser achter de boom op volle sterkte, de flitser die de stam uitlicht op 1/64 en de flitser die de takken uitlicht op 1/32. De hulp van mijn man die steeds heen en weer liep om de flitssterkte aan te passen was meer dan welkom!

Het moeilijkst was het positioneren van de camera met groothoeklens en Yongnuo zendertje. Liggend in de sneeuw met stijve vingers van de kou manouvreren met een onwillig statief is niet echt mijn hobby. Uiteindelijk bleek het statief toch niet te werken, het biedt zo laag bij de grond veel te weinig flexibliteit. Dus werd de camera op de gorillapod gezet. En dat werkte!

Het uiteindelijke resultaat werd door de rode lichtvervuiling van een nabij gelegen dorp nog mooier dan ik gehoopt had!

Een tweede experiment deden we in een dennenbos. Lastig vanwege de dichtbij elkaar staande stammen en daardoor gauw tegen elkaar aan plakkende schaduwen. Maar uiteindelijk was dit het resultaat.

Het is een heel gesjouw met al je spullen. En een gepruts met de flitssterkte en positie van de flitsers. En toch vind ik het de moeite waard om er verder mee te experimenteren! De resultaten van mijn zoektocht zien jullie t.z.t. op mijn blogpagina!

Kleurmanagement

2010-12-11T22:43:00.005+01:00

Afgelopen week gaf ik een lezing over kleurmanagement bij Fotoclub Almere. Kleurmanagement gaat over het op elkaar afstemmen van de verschillende apparaten, dus van de camera op de monitor en van de monitor op de printer. Hieronder een kort verslag van wat er die avond besproken werd.

De belangrijkste instellingen op de camera die de kleur van je foto beinvloeden zijn : AdobeRGB vs sRGB, 8 of 14 bits, witbalans, RAW vs jpeg. Om met de laatste te beginnen: Jpeg comprimeert het beeld en voegt daartoe alle kleuren die op elkaar lijken samen. Daardoor gaan kleurnuances verloren. Dat is vooral zichtbaar in foto's met pasteltinten, foto's van een ondergaande zon bijvoorbeeld. Je krijgt dan zogenaamde 'banding' (strepen) in de lucht.

Dat de witbalans instelling invloed heeft op de kleur van de foto is direct zichtbaar op het LCD-scherm achter op de camera. Probeer maar. Dit kun je ook creatief gebruiken! In de reclamefotografie wordt bijvoorbeeld vaak met de witbalansstand 'gloeilamp' gewerkt om de foto blauwer te maken.

Je camera op 12-14 bits zetten i.p.v. op 8 bits betekent dat je meer rekengegevens tot je beschikking hebt bij het bewerken van de foto. Waardoor je meer kleurnuances behoudt. Dit kan overigens alleen in RAW. Als je de camera op jpeg zet, kun je alleen 8 bits foto's maken.

Bij het bespreken van het gebruik van RAW onstond een discussie over hoe zinvol het is om dan een kleurruimte in te stellen. AdobeRGB is een grotere kleurruimte, maar kun je daar niet ook achteraf in de RAW-converter nog voor kiezen? De meningen zijn verdeeld. Ook van de 'deskundigen'. Voorlopig blijft de conclusie dat het bij het fotograferen in RAW niet uitmaakt of je in AdobeRGB of in sRGB fotografeert.

Als je in Jpeg fotografeert ligt dat natuurlijk anders. Over het algemeen kun je dan het beste voor AdobeRGB kiezen (omdat dat veel meer kleuren weer kan geven). Behalve bij portretfotografie. Bij portretfotografie levert sRGB vaak betere foto's op (minder rode konen). Maar dit blijkt per camera te verschillen. Uitproberen dus!

Mocht iemand van jullie een sluitend antwoord hebben op de vraag waarom je ook in RAW je kleurruimte in zou moeten stellen, dan hoor ik dat graag!

Daarmee zijn de belangrijkste camerainstellingen voor wat betreft kleurmanagement besproken. Over naar de monitor. Zorg voor een neutrale kleur op je bureaublad (niet het tafelblad zoals iemand dacht ;-)), en kalibreer je monitor met een meetcel (de Spyder bijvoorbeeld). Heb je die niet tot je beschikking: bij Photoshop wordt standaard AdobeGamma geleverd. Niet ideaal, maar beter iets dan niets!

Wat een meetcel doet is het vergelijken van de kleuren van je monitor met de kleuren zoals die idealiter zouden moeten zijn. De correctie wordt als kleurprofiel op je computer opgeslagen.

Dan de printer (alleen van belang als je zelf afdrukt). Ook hiervoor heb je een profiel nodig. Dat kan het profiel zijn wat de kunt downloaden van de website van de papierfabrikant of een op maat gemaakt profiel. Naar mijn ervaring zijn de profielen die je laadt van de website van papier- en printerfabrikant Epson prima. Voor de profielen die je kunt laden voor de Hahnemuhle papiersoorten ligt dat helaas anders. Werk je met Hahnemuhle dan zul je dus een profiel moeten (laten) maken. Dat profiel geldt dan alleen voor jouw printer en die bepaalde papiersoort! Gebruik je een andere papiersoort, dan moet er weer een nieuw profiel gemaakt worden.

Zo'n profiel kun je zelf maken met b.v. de X-rite ColorMunki. Maar je kunt het ook laten maken bij b.v. the Result Builders of CameraTools.

En pas dan kun je gaan printen! Dat ook daar nog haken en ogen aan zitten is duidelijk. Ten eerste: laat Photoshop de kleuren bepalen, niet de printer. Ten tweede: niet alle kleuren zijn af te drukken. Zet daarom de foto in Photoshop via Bewerken - Omzetten over naar sRGB (afdrukcentrale) of naar het printerprofiel (bij zelf afdrukken).

Ook bij de instellingen voor het printen ontstond een interessante discussie. Wat is de zin van het instellen van relatief colorimetrisch of perceptueel als de kleurruimte al ingesteld is op het printerprofiel? Ik heb werkelijk geen idee! Wie wel?

Beoordeel je foto tenslotte nadat hij 24 uur gedroogd heeft bij een daglichtlamp (5000K). Volgens de NIDF moet dat dan ook nog in een neutraal grijze ruimte gebeuren. Zie www.nidf.nl. Dat is natuurlijk niet voor iedereen haalbaar. Wel handig is het om er op te letten dat er geen fel gekleurde posters/foto's aan de wand hangen die de kleurindruk van de net afgedrukte foto beinvloeden.

Als je niet zelf afdrukt zijn er twee mogelijkheden. Of je laat je foto's afdrukken bij een centrale zoals Profotonet waar je de door hen gebruikte profielen kunt downloaden. Of je laat je foto's afdrukken bij b.v. de HEMA. De HEMA biedt niet de service van het kunnen downloaden van de gebruikte profielen. De beste resultaten krijg je dan door de foto bij Bewerken - Omzetten naar sRGB om te zetten.

Dat was een heel theoretisch verhaal! Waarin ik natuurlijk absoluut niet compleet kon zijn. Zo ben ik voor het compact houden van het verhaal bijvoorbeeld uitgegaan van Photoshop, maar dat is natuurlijk niet het enige programma waarmee afdrukken gemaakt kunnen worden. Ik hoop toch dat ik jullie toch iets verder geholpen heb in deze lastige materie.

Objectief kiezen

2010-10-26T16:56:00.007+02:00

Wanneer mensen voor het eerst overgaan op het fotograferen met een digitale spiegelreflexcamera, is de vraag steevast: "Welke camera raad jij me aan?". Terwijl het objectief eigenlijk veel belangrijker is dan de camera. Koop liever een goed objectief met een middelmatige camera, dan omgekeerd!

Waar op letten bij de aanschaf van een objectief?

1. Brandpuntsafstand. M.a.w. moet het een groothoek- of een telelens worden? Dit is afhankelijk van het soort fotogafie wat iemand wil gaan doen. Voor een landschapsfotograaf is een matige groothoeklens (b.v. 14-24 mm) vaak de eerste keuze, voor een wildfotograaf is een telelens onmisbaar (b.v. 400 mm). Bij portretfotografie bewijst een matige telelens (b.v. 85 mm) goede diensten, tenzij je bij portretfotografie ook iets van de (werk)omgeving van iemand wilt laten zien, dan kies je weer voor meer groothoek (b.v. 35 mm).

Hiermee is ook wel duidelijk welke voordelen een zoomobjectief biedt ten opzichte van een objectief met een vast brandpunt. Met bijvoorbeeld een 24-70 mm objectief kun je beide onderstaande foto's maken, zonder van objectief te hoeven wisselen. Zoomlenzen met een bereik van minder dan 3 x (als het objectief begint bij 24 mm, dus een maximaal telebereik van zo'n 70/75 mm) zijn tegenwoordig zo goed van kwaliteit, dat ze niet meer onderdoen voor een objectief met een vast brandpunt.

2. Beeldstabilisatie. Bij een telelens is het fijn als er VR (Nikon: Vibratie Reductie) / IS (Canon: Image Stabilizer) ingebouwd is. Dit voorkomt bewegingsonscherpte bij uit de hand fotograferen. Zeker bij het maken van vluchtbeelden van vogels is dit van belang, omdat je dit soort fotografie meestal niet vanaf een statief kunt doen.

3. Lichtsterkte: De maximale opening van het diafragma dus. Met een f2.8 objectief kun je 's avonds langer door fotograferen dan met een f5.6 objectief. Met een f2.8 objectief komt er door de grote diafragmaopening nu eenmaal meer licht je camera binnen dan met een f5.6 objectief met een kleinere diafrgamaopening.

4. Budget. Daarmee komen we gelijk op het bedrag wat iemand kan/wil besteden aan een objectief. Een lichtsterk f2.8 objectief is nu eenmaal duurder dan een minder lichtsterk f5.6 objectief.

5. Gewicht. Hoe duurder een objectief is, hoe zwaarder het vaak ook is. Ook het gewicht kan de keuze voor een objectief bepalen. Aan de wandelvierdaagse doe je liever niet mee met een heel zware uitrusting op je rug!

6. Kwaliteit. Neem een wit vel ruitjespapier mee naar de winkel om de kwaliteit van het objectief te kunnen testen voordat je het koopt. Kijk of er bij het maken van een foto van dit vel papier vignettering (donkere hoeken) optreedt, of de lijntjes wel mooi recht lopen, of alles perfect scherp is, etc. Wanneer het objectief veel te verduren krijgt, koop er dan een met een metalen vatting. Die is nu eenmaal robuuster dan een vatting van plastic.

7. Minimale instelafstand. Het is erg onhandig wanneer je pas scherp kunt stellen als je twee meter van je onderwerp af staat, terwijl je de foto zou willen maken op een meter afstand. Zo had ik ooit zelf een objectief in handen met een minimale instelafstand van 1,75 meter. ik wilde iets fotograferen wat op de grond lag. En ik ben zelf maar 1,65 m. lang. Tja, dat werd dus een krukje zoeken om op te staan.....

Andere tips m.b.t. objectieven:

1. Plaats altijd een zonnekap op het objectief om lichtinval van de zijkant tegen te houden. Maar ook om beschadiging van het voorste lensdeel te voorkomen! Afhankelijk van de omstandigheden heb ik ter bescherming ook nog een UV-filter op het objectief zitten. Alleen geeft dat bij avondfotografie vaak weer een lelijke gloed over de foto....

2. Wissel het objectief altijd met de opening van de camera naar beneden om te voorkomen dat er stof op de sensor komt.

3. Zet de camera altijd uit bij het wisselen van een objectief.

4. Druk de ontgrendelknop niet in bij het op de camera zetten van een objectief. Het risico bestaat dat de contactpuntjes van het objectief dan net geen contact meer maken met de camera.

Hopelijk heb ik het jullie met het op een rijtje zetten van al deze aandachtspunten m.b.t. de aanschaf van een objectief niet nog moeilijker gemaakt!

Oldtimers fotograferen

2010-10-17T18:42:00.004+02:00

Vrijdagavond werd ik gebeld met het verzoek de volgende dag te fotograferen op een oldtimer-evenement. Nu zit mijn agenda al maandenlang bomvol, maar omdat het ging om een oldtimer rit van het Oldtimer Genootschap voor Goede Doelen, kon ik geen nee zeggen. Met wat passen en meten in de agenda lukte het om aanwezig te zijn en daar kreeg ik geen spijt van!

Het Oldtimer Genootschap voor Goede Doelen bestaat uit een groep mensen die anderen een plezier willen doen met een ritje in hun oldtimers. De ene keer nemen ze mensen uit een verpleeghuis mee, de andere keer mantelzorgers, de volgende keer mensen met een handicap.

De laatste rit van het seizoen is de enige rit waarbij de eigenaren van de oldtimers zelf mensen uitnodigen om mee te rijden, en er geen mensen uit specifieke doelgroepen mee gaan. De leden van het genootschap nemen tijdens deze rit afscheid van elkaar voor het winterseizoen, een periode waarin de auto's binnen staan en er volop geklust wordt om alles weer piekfijn in orde te krijgen voor het volgende seizoen.

Omdat mijn vader een van de deelnemers is, werd ik voor deze laatste rit uitgenodigd als gast en als fotograaf. 's Ochtends verzorgde ik eerst nog een les voor mijn fotografiecursisten, aansluitend reed ik door naar de startplaats van de oldtimer rit. Hieronder een fotoverslag.

camouflage bij wildfotografie

2010-10-10T20:24:00.005+02:00

Tijdens de bronsttijd gaf ik natuurlijk weer de nodige workshops m.b.t. het fotograferen van wild. De ene deelnemer komt dan met een fel roze shirt naar de Veluwe, de ander met een camouflagepak. In Nationaal Park De Hoge Veluwe maakt het niet uit hoe u zich kleedt, daar zijn de dieren aan mensen gewend. Maar wat is wijsheid wanneer u de vrije natuur in trekt?

De neus en de oren van edelherten zijn vaak veel beter dan de ogen. Een hert is daarbij ook nog eens kleurenblind. Maar het ziet wel contrasten! Voor wat betreft de kleding is het dus belangrijk geen lichte of fel gekleurde kleding te dragen. Draag liever kleding in bruine, groene of zwarte tinten. Camouflagekleding is meestal niet nodig.

Omdat de oren van het edelhert erg goed zijn, is het wel aan te raden geruisloze kleding te dragen. Verder is het van belang om uw silhouet te verbergen. Een hert dat een silhouet van een mens ziet (ieder mens is voor hem een potentiële jager!), zal op de vlucht slaan. Maak u zelf dus klein en blijf tussen de struiken. Beweging zal een hert doen opschrikken. Moet u zich verplaatsen, doe dit dan langzaam. Vermijd abrupte bewegingen.

Ons gezicht is natuurlijk hartstikke wit. Wat kan helpen is het dragen van een pet waarvan de klep het gezicht in de schaduw brengt. Of een pot zwarte-pieten spul.... En wat dan te doen met de witte lenzen van Canon? Een lenscoat biedt uitkomst! Of het kopen van een Nikon natuurlijk ;-)

Zoals gezegd doet de neus van een edelhert het prima. Gebruik daarom geen geparfumeerde zeep, parfum of after shave voordat u op pad gaat en benader het dier tegen de wind in.

Een foto moet ergens over gaan, zegt men..

2010-09-24T13:58:00.006+02:00

Al jaren roept de Fotobond dat foto's ergens over moeten gaan. Esthetische fotografie is in de ban gedaan. In 2008 deed Ruud Visschedijk, directeur van het Fotomuseum er nog een schepje boven op: "vrijetijdsfotografen zijn nog steeds niet losgekomen van vormstudies. Van het maken van foto's die slechts mooi zijn, foto's die geen betekenis hebben".

Veel fotoclubs hebben zich naar die woorden van Ruud Visschedijk gericht. Hoe? Bij de fotoclub in Epe ging het er als volgt aan toe: bij de clubselectie voor de Bondsfotowedstrijd werden bij wijze van proef alleen foto's met mensen er op geselecteerd. Goed of minder goed maakte niet uit, als er mensen op stonden ging die foto mee naar deze wedstrijd.

En ja hoor, het resultaat was zoals verwacht. Plotseling eindigde AFV-Epe veel hoger op de ranglijst dan in voorgaande jaren toen ook b.v. abstracte foto's ingezonden werden! Kwaliteit van de foto's doet er blijkbaar niet meer toe, documentaire-, sociale- en reportagefotografie is hot en scoort per definitie hoog. Natuur-, reclame-, table top- en architectuurfotografie scoort niet. Een oubollige natuurfoto zoals hieronder kan bij de Fotobond dus echt niet. Wel vreemd overigens als je bedenkt dat de Fotobond een zeer grote en actieve landelijke natuurgroep heeft.

Wat schetst mijn verbazing? In het huidige nummer van Fotografie stelt een ander jurylid Frido Troost dat deze ommezwaai naar "foto's die ergens over gaan" een "sprong voorwaarts" is. Ik citeer: "........conservatieve opvatting over mooie fotografie in de amateurwereld die zich decennia lang vertaald heeft in rigide vormstudies, waarbij het alleen maar ging om het mooie verschijnen van de foto, het spel van licht en donker als oercliché. Bij dat soort mooie foto's horen ook kindjes, vertedering, bloemdetails en dat soort gemakzuchtige uiterlijke aspecten. Op zich is daar niets op tegen. Er blijven altijd fotografen die in die elementaire valkuil kukelen en van mening zijn dat fotografie altijd maar mooi moet zijn".

Bij onderstaande foto was mijn enig doel te spelen met kleur en met scherpte-onscherpte. Ik heb er geen diepere bedoelingen mee gehad dan de winkelier die deze kippen verkoopt, een blikvanger voor z'n etalage te bezorgen. En dat is prima gelukt. Winkelier blij, ik blij, Troost en Visschedijk waarschijnlijk niet blij. Zeker niet omdat ze vinden dat amateurfotografen zich aan professionele fotografen moeten spiegelen. Laat ik nou zo'n professionele fotograaf zijn ;-)

Wel grappig dus dat Frido Troost zegt in de loop der jaren duidelijk een toenemende kwaliteit bij vrijetijdsfotografen te zien die zich in het inhoudelijke van de fotografie verdiepen. Die zich spiegelen aan professionals. "Dan gaat hun fotografie met sprongen vooruit".

Dat ik het met beide heren van harte oneens ben zal duidelijk zijn. Ten eerste maken vrijetijdsfotografen vaak mooiere foto's dan professionele fotografen omdat ze alle ruimte hebben om te experimenteren. Bij fotografie in opdracht liggen de kaders vast, bij vrijetijdsfotografie niet.

Ten tweede: wat geeft deze heren het recht om iedereen die geniet van het maken van mooie foto's en van het kijken er naar, te diskwalificeren? De ene keer kijk ik graag naar foto's met inhoud, een andere keer vind ik vormstudies mooi. Al naar gelang mijn stemming en wat me op dat moment bezig houdt. Zie ook mijn blog over het horn- en halo-effect bij fotowedstrijden.

Ten derde: de verheerlijking van foto's met inhoud leidt tot een afnemende kwaliteit van fotografie. Zie de inzending van AFV-Epe.

Naar aanleiding van mijn bevindingen heb ik de Fotobond geadviseerd ook eens een natuur-, architectuur- of reclamefotograaf in de jury op te nemen. Daar is helaas niet op gereageerd.

Ik ken fotografen als eigenzinnige mensen. Wanneer staat deze (beroeps)groep eens op om een tegengeluid te laten horen? Ben beneiuwd naar jullie reacties!

2010-09-18T22:15:00.004+02:00

De eer komt toe aan onze hond Kaya, hij ontdekte de drie jonge egeltjes in onze tuin. En tja, al heb je dan nog zoveel op het programma staan, zo'n fotokans laat je natuurlijk niet lopen!

Egels kunnen buitengewoon goed ruiken. En zijn gek op kattenvoer. Die combinatie maakt dat je ze naar de juiste fotoplek kunt lokken met een beetje kattenvoer.

Jonge egels worden tussen mei en september geboren na een draagtijd van 35 dagen. Ze worden blind en doof geboren. Na ongeveer drie weken gaan de ogen en oren open. De egeltjes hebben dan al (nog zachte) stekels. Als de jongen na bijna 2 à 3 maanden zelfstandig zijn, verdrijft de moeder ze uit het nest. De jongen blijven dan vaak wel bij elkaar, ook tijdens de winterslaap. Het groepje van drie jonge egels wat wij nu in de tuin hebben, zal zo'n door de moeder verstoten groepje zijn. Waarschijnlijk zijn ze in juni-juli geboren.

Een egel eet slakken, rupsen, larven, kevers, jonge muizen, wormen, pissebedden, spinnen, kikkers, padden en soms zelfs bijen en wespen. 's Winters kan hij niet of nauwelijks voedsel vinden en gaat hij in winterslaap. Dat klinkt simpeler dan het is. Om de lange koude periode te kunnen overleven, moet de egel eerst flink eten. Al het extra voedsel dat hij in de herfst eet, wordt opgeslagen als vetreserve.

Vervolgens zoekt de egel een geschikte overwinteringsplek. Dat kan een composthoop zijn maar ook een hoop bladeren of een bos takken. Daar maakt hij zijn nest, waarna hij zich stijf oprolt en in winterslaap gaat. Bij ons hebben de egeltjes een mooi droog plekje gevonden onder de met een plastic zeil afgedekte aanhanger. Die kunnen we dus komende winter niet gebruiken! Wanneer je egels namelijk meerdere malen wakker maakt uit de winterslaap, overleven ze dat vaak niet. En dat willen we toch niet op ons geweten hebben!

Zo'n winterslaap is veel dieper dan een gewone slaap: de lichaamstemperatuur kan van 38º dalen naar 4º. De hartslag neemt af van 100 tot 150 keer per minuut naar 20 keer per minuut. De ademhaling gaat nog maar heel langzaam. Door het energieverbruik zo'n een laag pitje te zetten, kan de egel het zonder eten of drinken wel een half jaar uithouden.

Als er in oktober al nachtvorst is, zullen veel eerstejaarsegels moeite hebben om voldoende vetreserves op te bouwen voor de winterslaap. Vooral voor hen is het erg aan te bevelen om ze bij te voeren. Geef kattenvlees uit blik, kattenbrokken, meelwormen, gekookt ei en fruit. Geef water te drinken, NOOIT MELK (dit veroorzaakt diarrhee). Als het eten wat je de egels geeft ze bevalt, kunnen ze jaren in je tuin blijven bivakkeren. Dus krijgen ze vanaf nu dagelijks een beetje kattenvoer van ons ;-)

Witbalansconversie, een leuk speeltje!

2010-09-12T23:27:00.005+02:00

Iedere keer hoorde ik het weer: "Waarom richt je je toch alleen natuurfotografie? Zonde!" Als je dat keer op keer hoort, ga je er op gegeven moment zelf in geloven. En dus breidde ik mijn activiteiten uit van alleen natuurfotografie naar 'fotografie op locatie' in het algemeen. Daarbij merkte ik dat ik veel vaker dan bij natuurfotografie aanvullend licht nodig had. Dus ga ik tegenwoordig op pad met flitsers. Geen studioflitsers, maar reportageflitsers. Los van de camera en aangestuurd via een Yongnuo triggersetje.

In het begin was ik net zoals zovelen erg huiverig voor het gebruik van flitsers vanwege alle theoretische ballast over bijvoorbeeld richtgetallen die ik nog met me meedroeg. Dankzij een aantal workshops over strobist fotografie trek ik me hier nu helemaal niets meer van aan. Ik zet alles lekker op handmatig! Hoe ga ik dan vervolgens te werk?

Ik zet de camera om te beginnen op ISO 200. Zowel de camera als de flitsers zet ik op de M(anuele) stand en de flitsers om te beginnen op een flitssterkte van 1/64. De flitsers worden vervolgens met een ontvanger op een statiefje gezet, eventueel met een parapluutje ervoor. Op de flitsschoen van de camera komt een zendertje wat de ontvanger onder de flitser aanstuurt.

De persoon die op de foto gezet wil worden zet ik tegen een lichte achtergrond (gezicht in het donker zodat straks alleen het flitslicht van invloed is op de uitlichting van het protret). Hoeveel van het omgevingslicht ik mee wil laten spelen in de foto regel ik via de camera met de sluitertijd, hoeveel invloed het flitslicht heeft regel ik vervolgens met het diafragma of op de flitser zelf.

Stel nu dat ik fotografeer in een omgeving waar gloeilampen branden. Die geven geel licht (2650 graden Kelvin). Om in de foto een evenwichtige kleurbalans te krijgen zet ik een geelfilter op de flitser (die van nature veel blauwer licht (5500 graden Kelvin) geeft dan een gloeilamp), zodat de flitser dezelfde kleur licht geeft als de gloeilampen. Door de witbalansinstelling op mijn camera nu op 2650 graden Kelvin of op Gloeilamp te zetten, kan ik ervoor zorgen dat alles er qua kleur neutraal uit ziet. Eventueel kun je nog een grijskaart meefotograferen zodat straks in de RAW-converter alles echt neutraal van kleur te krijgen is.

Het werken met filters op de flitser en het varieren van de witbalans biedt veel creatieve mogelijkheden! Als je bijvoorbeeld bij daglicht fotografeert, op de flitser een geel filter plaatst en de witbalans afstelt op de kleur die nu uit de flitser komt (op 2650 graden Kelvin of goeilamp in dit geval dus), wordt het onderwerp neutraal van kleur. Maar het deel van de foto dat niet verlicht wordt door de flitser zal de tegenoverliggende kleur op de kleurencirkel krijgen, in dit geval blauw! Dit effect wordt colorshifting of in goed Nederlands witbalansconversie genoemd.

Nog gekker kun je het maken door op de flitser een roodfilter te plaatsen en de witbalans gewoon op gloeilamp te laten staan (of 2650 graden Kelvin), niet te corrigeren voor rood dus.

Het is natuurlijk allemaal een kwestie van smaak, maar je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. leuk om mee te experimenteren en het levert nog een nieuwe Avatar op ook ;-)

2010-09-07T13:55:00.007+02:00

Het was me al eerder opgevallen, direct na de vakantie begint het circus van beurzen, evenementen, seminars, congressen, workshops en cursussen weer. Dit jaar nam ik me voor daar eens iets mee te doen. En dat heb ik geweten! Als je wilt kun je echt dagelijks naar een evenement en kom je aan het maken van productieve fotografie-uren niet meer toe!

Dus moet je keuzes maken. Een van de evenementen waar ik naar toe ging (en actief aan deelnam) was een beurs die georganiseerd werd door de plaatselijke bedrijvenkring. Zeer geslaagd! Ik richtte er samen met collega fotograaf Martin Hogeboom een kleurrijke fotografiehoek in die veel aanloop kreeg en ook daadwerkelijk aanmeldingen voor de workshops opleverde.

Dat onze stand zoveel aandacht kreeg, kwam voornamelijk door de foto's die we opgehangen hadden. De vraag "Hoe heb je dat gemaakt?" werd keer op keer gesteld en geeft de interesse van mensen in beeld goed weer. Zelf hoef je dan weinig meer te doen dat antwoord te geven op vragen en je enthousiasme voor het fotograferen over te brengen.

Verder was ik aanwezig bij de uitreiking van de subsidiegelden uit het Cooperatiefonds van de Rabobank. Als organisatoren van het Fotofestival Epe kregen we tijdens deze bijeenkomst een cheque van 500 euro uitgereikt. En daar waren we natuurlijk hartstikke blij mee.

Het rare aan deze bijeenkomst was wel dat de Rabobank deze bijeenkomsten als stukje PR wil gebruiken, maar dat er maar drie kwartier uitgetrokken werd voor 30 uitreikingen van cheques plus bijbehorende praatjes. Lopende band werk dus en zeer onpersoonlijk. Dat is toch niet wat de Rabobank uit wil stralen? Na afloop moesten gelijk de groepsfoto's gemaakt worden. Weer een gemiste kans volgens mij: in plaats van als communicatieafdeling van de Rabobank na te denken over hoe deze groepsfoto's qua sfeer te laten passen bij de uitstraling die de Rabobank nastreeft, werden zeer standaard groepsfoto's gemaakt. Mijn handen jeuken dan wel op zo'n moment!

Dat brengt me op de laatste bijeenkomst waar ik bij aanwezig was. Een ondernemersbijeenkomst waar men iets vertelde over de invloed van beeld op communicatie. Mooi onderwerp, niet echt overtuigend gebracht. Wel leerzaam voor mij was dat er bijna geen ondernemer in de zaal zat die zich bewust was van de invloed foto's op een website of in een folder. Kunnen we daar als fotografen niet eens een gezamenlijke marketingcampagne op loslaten ;-)?

Een paar opmerkingen die ik in het publiek hoorde:

"Goh, dat je met één foto zoveel sfeer en emotie over kunt brengen!"

"Nooit aan gedacht om met een attribuut op de foto te gaan"

"Leuk idee zo'n moodboard. Eigenlijk nooit goed nagedacht over wat ik over wil brengen op de klant merk ik nu. Niet erg effectief bezig geweest met die website dus"

"Heb me nooit zo gerealiseerd dat ik veel meer geld uitgeef aan een tekstschijver dan aan een fotograaf, terwijl het effect van tekst dus veel kleiner is dan van een foto"

Wat een kansen voor ons als fotografen!

Beweging in de fotografie

2010-08-25T21:35:00.003+02:00

Overal waar je kijkt, is de natuur in beweging. Stuivend zand, wuivende bladeren, vlinders die van bloem naar bloem vliegen. Beweging op een foto vraagt gelijk de aandacht van de kijker. Daar gebeurt immers iets! Maar hoe breng je dat in beeld? En hoe breng je dynamiek in een statisch onderwerp?

Om beweging te brengen in een statisch onderwerp als een landschap, kun je natuurlijk ook zelf de camera bewegen. Een truc waar ik zo'n 30 jaar geleden mee begon, maar die nu zoveel gekopieerd is, dat het moeilijk is om nog tot een origineel beeld te komen. Voor wie een poging wil wagen: zet je camera op statief, kies een lange sluitertijd (1/15 bijvoorbeeld) en beweeg de camera, terwijl je de ontspanknop indrukt, van boven naar beneden (of andersom). Er ontstaan dan verticale strepen in het beeld.

Een zelfde soort effect is te bereiken door tijdens het indrukken van de ontspanknop aan de zoomlens te draaien. De cursisten van mijn fotografiecursus bereikten hier hartstikke leuke en verrassende resultaten mee. Om e.e.a. wat te vervagen kun je dan ook nog een pantykousje over de lens trekken. Dit effect is natuurlijk ook wel te bereiken met Photoshop, maar in de praktijk uitproberen is toch leuker!

Bij het fotograferen van bewegende onderwerpen moet je kiezen: wil je de beweging bevriezen of juist benadrukken? Om de beweging te bevriezen kies je een korte sluitertijd (afhankelijk van de snelheid van de beweging 1/100 of korter). Dit doe je bijvoorbeeld bij opspattend water en stuivend zand.

Wil je de beweging juist laten zien, dan zijn er weer twee keuzes: meetrekken of niet. Voor het 'meetrekken' kies je een lange sluitertijd (1/30 of langer), stel je scherp op het aankomende onderwerp met de camera op continu focus, en beweeg je de camera met het onderwerp mee. Daarbij moet exact de snelheid van het onderwerp gevolgd worden. Alleen dan komt namelijk (een deel van) het onderwerp scherp op de foto, terwijl de omgeving onscherp wordt. En alleen dan is het gefotografeerde onderwerp dus nog enigszins herkenbaar. Verder is het van belang om na het indrukken van de ontspanknop het onderwerp nog even te blijven volgen. Anders mislukt de foto alsnog omdat het onderwerp dan niet voldoende scherp op de foto komt.

Een andere manier om beweging in beeld te brengen is te kiezen voor een lange sluitertijd (1/30 of langer) en de camera stil te houden. Het onderwerp zal dan enigszins onscherp afgebeeld worden, afhankelijk van de gekozen sluitertijd. Bij onderstaande foto koos ik voor zo'n langere sluitertijd om in beeld te brengen dat de mensen in Japan ook 's avonds haast hebben. Leuk om eens mee te experimenteren!

Fotowedstrijden

2010-08-13T22:41:00.004+02:00

Zo heel af en toe doe ik mee aan fotowedstrijden. Waarom niet vaker? Omdat fotografie toch vooral een kwestie van smaak is. En je dus geheel afhankelijk bent van de smaak van de jury. Het horn- en halo-effect speelt altijd een grote rol.

Horn- en halo-affect? Ja, het is een bekend psychologisch verschijnsel dat we een foto (of mens of iets anders) op grond van de eerste indruk beoordelen. Is die eerste (vaak onbewuste) indruk positief, dan ben je geneigd de minder sterke kanten van de foto niet te zien of goed te praten (halo-effect). Is de eerste indruk negatief, dan geldt het omgekeerde. Bij alle sterke kanten van de foto weet je dan wel een negatieve kantteking te maken (horn-effect).

Zo sprak ik onlangs een collega-fotograaf die me vertelde dat hij samen met een andere fotograaf in een jury gezeten had. Beiden zijn professioneel bezig met natuurfotografie. En wat gebeurde? De foto die de andere fotograaf op de eerste plaats zette, eindigde bij mijn collega op de laatste plaats!

Natuurlijk ga je dan nogmaals alle objectief te beoordelen aspecten m.b.t. techniek en compositie na. Is de foto scherp, is de compositie in orde, is de foto op het juiste moment en vanuit het juiste standpunt gemaakt, etc. Bij vragen als "is het een origineel beeld" en "heeft de fotograaf een eigen stijl" wordt het al weer een stuk moeilijker, maar daar kom je meestal ook nog wel uit. Maar hoe objectief je ook probeert te jureren, toch blijft altijd dat vervelende stemmetje van die eerste indruk meepraten..... Je daarvan bewust zijn scheelt in ieder geval al heel wat!

Onlangs maakte ik een uitzondering op het niet meedoen aan fotowedstrijden. Ik deed met een foto van een sneeuwaap mee aan de fotowedstrijd van DigiFoto Pro. Vooral vanwege hun prijzenkast: een fotoreis naar de beren in Finland, een Samsung EX1 camera, een La Cie harde schijf en een aantal BBC DVD-boxen. Vandaag kreeg ik bericht (nota bene op vrijdag de 13e!) dat ik de tweede prijs gewonnen heb: de Sansung EX1. Toch maar eens vaker een fotowedstrijden meedoen.....

Landschapsfotografie

2010-07-31T20:05:00.006+02:00

Een fotoreis naar Schotland is het summum voor veel natuurfotografen, mits..... je de goede weersomstandigheden treft! Wij hadden het ideale vakantieweer: stralende zon, strakblauwe lucht, 25 graden. Maar wat voor de 'normale' toerist ideaal vakantieweer is, is voor een natuurfotograaf meestal verre van ideaal. Wij willen het liefst dreigende wolkenluchten en onweersbuien en het na die onweersbuien zo typisch Schotse mooie licht. Het is ook nooit goed ;-)

Na de Farne eilanden en Bass Rock aan de oostkust bezocht te hebben om vluchtbeelden te maken van Papegaaiduikers, Jan van Genten en Sterns (zie vorig blog hierover), trokken we verder het binnenland in richting Glencoe. Hier ligt een prachtige vallei die zelfs met mooi weer de moeite waard is: Glen Etive.

Bij Glencoe kregen we ook eindelijk waar we zo op hoopten: regen! We konden genieten van een prachtig schouwspel van licht en schaduw en van wolkenluchten die tussen de bergen bleven hangen. We gingen er zo in op dat we het diner vergaten en zonder eten naar bed moesten ;-)

Van Glencoe trokken we verder richting het eiland Skye aan de westkust. We konden ons geluk niet op: weer een dag met mooie wolkenluchten en prachtig licht!

De volgende dag op Skye was er een met een egaal grijze lucht. Niet ideaal voor landschapsfotografie, maar wel voor het fotograferen van wieren en structuren op het strand. Dus gingen we naar een van de baaien met een zandstrand: Glenbrittle. Ik ging hier echt helemaal uit m'n dak van de mooie dingen die ik op het strand vond!

De foto's bij thuiskomst selecterend, blijken de meeste toch gemaakt te zijn tijdens de drie dagen dat het bewolkt was. Omdat dit mooie weer echt uitzonderlijk was voor Schotland, nemen we de gok: over een paar jaar doen we het nog eens dunnetjes over!

Voor wie meer inspirerende landschapsfoto's wil zien moet echt eens op de volgende site kijken: http://www.nature-inspirations.com/nl/galerij/landschap.html. Wat een prachtige natuurfoto's zijn daar te vinden!

Een paar tips om ook tot dergelijke foto's te komen:

1. Sfeer is een van de belangrijkste aspecten bij landschapsfotografie. Ga er dus eens op uit bij mist en regen! Rond zonsopkomst en zonsondergang is het licht meestal het mooist.

2. Zorg voor diepte in het beeld door gebruik te maken van invoerende lijnen. Een hek, een weg of een beekje doen prima dienst.

3. De meeste landschapsfoto's maak ik met de groothoeklens. Het is dan wel belangrijk dat de voorgrond interessant is!

4. Gebruik een grijsverloopfilter als de lucht erg licht is.

5. Door de witbalans op bewolkt of op schaduw te zetten, wordt de foto warmer van kleur. Dit kan natuurlijk ook achteraf in de RAW-converter gedaan worden.

6. Bij landschapsfotografie is het meestal de bedoeling dat alles scherp is. Kies dus een klein diafragma, f11 bijvoorbeeld. Bij een nog kleiner diafragma waaiert het licht na het passeren van de (te) kleine lensopening erg uit, waardoor het beeld een deel van zijn algehele scherpte verliest. Niet doen dus.

7. Het scherptegebied voor en achter het vlak van het scherpstelpunt is niet gelijk. Van de hele scherptediepte ligt ongeveer 1/3 deel voor het onderwerp waarop scherpgesteld is en 2/3 deel erachter. Als bij landschapsfotografie een groot deel van de voorgrond scherp moet zijn, kies dan het scherpstelpunt niet op oneindig, maar op een voorwerp dat wat dichterbij staat, bijvoorbeeld op de helft. Zo wordt meer van de voorgrond scherp, terwijl de achtergrond gewoon scherp blijft. De juiste instelafstanden zijn met een erg ingewikkelde formule te berekenen, maar via het internet is een programma te downloaden dat deze berekeningen voor je uitvoert: www.photocrack.com/downloads/dof.exe.

8. Denk ook eens aan zwart-wit fotografie!

Succes!

2010-07-19T21:14:00.004+02:00

Het is allemaal natuurfotografie, maar toch zit er een enorm verschil in het fotograferen van landschappen, zoogdieren of b.v. bloemen en het fotograferen van vogels in vlucht, het maken van zogenaamde "vluchtbeelden". Gaat het bij de eerste drie vooral om het hebben van oog voor compositie en het hebben van (veel!) geduld, bij de vluchtbeelden spelen ook heel andere factoren een rol.

Zoals ik het ervaren heb, lijkt het maken van vluchtbeelden nog het meest op jagen (miisschien is dat de reden dat ik altijd als enige vrouw tussen vogelfotografen sta ;-)). Het is erg spannend of de vogel op de koers blijft vliegen die jij denkt (en waar je dus op anticipeert), of hij dan niet net z’n kop de andere kant op draait, z’n vleugels in de juiste stand heeft, etc. Dat zijn allemaal factoren waar je geen invloed op hebt. Het hebben van geluk speelt dus een grote rol bij deze vorm van natuurfotografie.

Maar "geluk" is niet het enige wat je nodig hebt als je vliegende vogels wilt fotograferen. Bij geen enkele andere vorm van natuurfotografie speelt het hebben van de juiste apparatuur zo'n grote rol. Natuurlijk heb je een telelens nodig, maar met een prachtige telelens op een ‘langzaam’ toestel begin je nog weinig.

Wat is dan van belang bij de aanschaf van een camera voor het maken van vluchtbeelden? Ten eerste een snelle en accurate autofocus. Ten tweede veel beelden per seconde kunnen maken (vergelijk D3: negen beelden per seconde). Ten derde een buffer die groot genoeg is om al die beelden tijdelijk op te slaan (ik liet de buffer van mijn camera 'opwaarderen' naar 39 beelden).

Naast het hebben van snelle apparatuur, moet je fysiek in staat zijn om uit de hand te fotograferen met een camera met een zware telelens erop (ik leende de 600 mm van Nikon van ruim 5 kg.....). Geen enkel statief (ook de schommelkop niet) biedt voldoende bewegingsvrijheid voor het maken van vluchtbeelden. Na een half uur fotograferen, kon ik de camera met deze teletoeter er op nog maar met moeite optillen. Gelukkig zit er een VR op!

2010-06-06T22:17:00.007+02:00

Tijdens mijn fotografiecursussen richt ik me natuurlijk niet alleen op natuurfotografie. Ook b.v. architectuurfotografie, avondfotografie en protretfotografie passeren de revue. En hoe kun je nu beter oefenen met portretfotografie dan met etalagepoppen? Natuurlijk fotograferen we later ook 'echte mensen', maar de les waarin we etalagepoppen fotograferen, blijft voor iedereen altijd een van de favorieten!

Hieronder een aantal foto's die ik zelf maakte tijdens zo'n les:

Deze foto's zijn gemaakt bij bestaand licht. Het flitsen oefenen we door foto's van elkaar te maken. Etalagepoppen zijn namelijk kwetsbaar en in de magazijnen staan ze meestal dicht op elkaar gepakt. Dat laat geen ruimte over voor statieven met flitsers en parapluutjes......

Binnen fotograferen bij bestaand licht betekent werken met korte sluitertijden, een zo hoog mogelijke ISO-waarde (waarbij nog net geen ruis optreedt) en een groot diafragma. Voordeel van dit grote diafragma is dat je scherptedieptegebied heel klein is, waardoor de voor- en achtergrond mooi vaag wordt. Een eenpootstatief kan helpen om met een net wat langere sluitertijd te kunnen werken (voor een driepootstatief is geen ruimte).

Er zijn meerdere magazijnen in Nederland die bereid zijn om fotografen te ontvangen. Ik mail na een fotosessie wel altijd wat foto's naar de eigenaren van deze bedrijven, zodat het hen ook wat oplevert (deze foto's zetten ze vaak op hun website).

Fotofestival Epe, nagenieten

2010-06-02T20:05:00.007+02:00

Tja, wat moet je nu nog schrijven over een festival wat in alle opzichten geslaagd was? Deze dag heeft ons op een roze wolk doen belanden waar we voorlopig niet meer afkomen ben ik bang.....

Wat quotes uit de vele mailtjes die we ontvingen:

"Mooi festival, goed geslaagd, was zeker de moeite waard om vanuit Son en Breugel naar Epe te komen".

"Het was een SUPER dag!! Heb genoten. Complimenten voor de organisatie".

"Ik heb een ontzettend leuke, nuttige dag gehad. Het fotofestival was wat mij betreft een groot succes. Hartelijk dank voor het organiseren".

"Ik wil graag mijn complimenten geven voor het festival van vandaag! Ondanks dat het de eerste keer was, was alles bijzonder goed geregeld. Ik hoop zeker dat jullie dit nog een keer doen! Een jaarlijks terugkerend evenement lijkt mij niet gek!"

"Prachtig festival! Chapeau! Gefeliciteerd met dit resultaat".

Met dit soort mailtjes stroomden onze mailboxen de afgelopen dagen vol. Op heel veel blogs zien we foto's van het Fotofestival Epe verschijnen en wederom werden mooie artikelen in de diverse kranten geplaatst. Tja, wie belandt er dan niet op een roze wolk?

Omdat ik zelf workshops gaf en me achter de schermen natuurlijk zo af en toe ook nog met wat organisatorische zaken bezighield, heb ik zelf heel weinig foto's gemaakt. Daarom hieronder wat foto's die ik ontving van collega fotografen Jan Kapsenberg en Jan Moll:

Nog druk met de voorbereidingen op vrijdag (foto's Jan Moll)

Wat oude attributen op Museumboerderij Hagendoorns Plaatse (foto's Jan Moll)

Mich dacht dat er wel 20 mensen in deze ruimte pasten ;-) (foto's Jan Kapsenberg)

Even tijd om me op het terrein te begeven...... (foto Jan Kapsenberg)

En dan toch weer gauw even iets regelen! (foto Jan Kapsenberg)

Even napraten met de man van het licht en geluid (foto Jan Kapsenberg)

Heel veel vragen krijgen we over het vervolg. Daar gaan Martin, Joop en ik eerst nog eens onder het genot van een gezellig etentje over brainstormen. We kunnen er gezien de reacties bijna niet onderuit om dit festival opnieuw te organiseren, maar i.v.m. het vele werk dat de organisatie met zich meebrengt, is de termijn waarop we het gaan herhalen nog even onduidelijk. Misschien eenmaal per twee jaar? We zullen het zien......

Meer foto's zien? Kijk even op de links die we op http://www.fotofestivalepe.nl/ gezet hebben!

Fotofestival Epe, een overweldigend succes!

2010-05-30T19:12:00.013+02:00

Gisteren was het dan zover. Onze Fotofestivaldag! Spannend. Hoeveel bezoekers zullen er komen, blijft het wel droog, loopt het allemaal wel volgens plan...... Dat zijn zo van die dingen die voor aanvang door je hoofd spoken.

We hadden ons geen zorgen hoeven maken. De opkomst was groot, het weer was geweldig en alles verliep soepel, mede door de inzet van onze fantastische vrijwilligers. Zonder hen en zonder de medewerking van collega fotografen, modellen, artiesten en muzikanten die zich allemaal belangeloos ingezet hebben om deze dag tot een succes te maken, hadden we dit festijn niet op zo'n grootse manier op kunnen zetten. Ontzettend bedankt allemaal!

Hieronder een sfeerimpressie (foto's gemaakt door Sam van Asselt).

Mensen staan al vroeg in de rij om zich te verzekeren van een plek bij de workshop van hun keuze. De eerste bezoekers arriveerden al om 8.10 uur!

Behalve de bezoekers, arriveren ook de ezels van de Koperen Ezel al vroeg. Zij zullen gefotografeerd worden tijdens mijn workshop "Compositie en opnametechniek bij het fotograferen van dieren".

Ook al start het festival officieel pas om 10.00 uur, ook voor die tijd kunnen de fotografen al naar hartelust fotograferen! Iets waar dankbaar gebruik van gemaakt wordt.

Intussen is onze vrijwilligerscoordinator, Willem Veldkamp, nog druk aan het regelen. Wat zijn Joop, Martin en ik blij dat hij deze coordinatie op zich genomen heeft! De juiste man op de juiste plek, alles verliep zoals gepland en gehoopt.

Behalve onze eigen vrijwilligers, waren ook de vrijwilligers van Hagedoorns Plaatse van onschatbare waarde voor ons. Zij waren betrokken bij de voorbereidingen, hielpen vrijdag bij het opbouwen, waren de hele dag paraat om eventuele problemen op te lossen en hielpen tenslotte ook weer met het opruimen. Bedankt allen!

Ons "bloemmeisje" had over belangstelling niet te klagen.

Gefotografeerd in een echte studio-opstelling (beschikbaar gesteld door Transcontinenta) ziet ze er echt prachtig uit!

En dan beginnen ook de workshops. Martin Hogeboom geeft een workshop strobist op de deel van de boerderij waar het festival plaatvindt (Museumboerderij Hagedoorns Plaatse).

Mijn eigen workshop begint in de kapschuur met een inleiding over compositie en alles wat daarbij komt kijken. Veel voorbeeldfoto's passeren de revue. Tot tweemaal toe was de zaal tot de laatste stoel bezet. Voor mij is dat genieten, want zo kan ik met heel veel mensen mijn passie voor fotografie delen! Na de 'theorie' gaan we naar buiten om ezels en honden te fotografen. De ezels komen van de eigenaren van de Koperen Ezel die heel enthousiast hun medewerking verleenden, de honden zijn geregeld door Wybe Anema van hondenschool Laarstate. Omdat Wybe zelf ook fotografeert, begrijpt hij wat ik wil qua achtergrond en dergelijke. Wel zo makkelijk!

In de expositieruimte waar Martin Hogeboom, Joop Luimes en ik exposeren, vinden de portfoliobesprekingen plaats. Mich Buschman weet als rot in het vak een ieder nuttige tips en trucs mee te geven.

Intussen is ook de jazzband Diana Meijerink & Footprints begonnen aan het eerste optreden. Een optreden wat gekoppeld is aan de workshop "podiumfotografie" van Joop Luimes.

Maarten de Groot (de bouwer van onze website http://www.fotofestivalepe.nl/ en de ontwerper van onze affiches) en Joop Luimes op weg naar het podium.

De workshop van Harold Makaske ("hoe zet ik een fotoproject op") vindt plaats in de huiskamer van de museumboerderij. Ooit een workshop in zo'n sfeervolle zaal gehad ;-) ?

Bezoekers die niet deelnemen aan een workshop vermaken zich opperbest op het terrein. Er is een informatiemarkt, er zijn modellen (ook in klederdracht) en er is een groot gevarieerd aanbod van straatartiesten.

En alsof het allemaal nog niet genoeg is, treedt ook nog een zeer fotogenieke dansgroep van Dansschool Juliette op. De meiden hebben het warm in de zon, maar geven geen krimp. Het enthousiasme straalt eraf!

Vandaag, 'the day after', vind ik talloze enthousiaste mailtjes in m'n mailbox van bezoekers van het festival. En bijna allemaal stellen ze de vraag of we dit festival gaan herhalen. Joop, Martin en ik gaan dat nog een keer tijdens een gezellig afsluitend etentje bespreken, maar alle drie hebben we een super goed gevoel overgehouden aan dit festival, dus die herhaling zit er wel in!

Fotofestival Epe, dat mag in de krant!

2010-05-25T12:32:00.008+02:00

Wat als klein idee begon, is inmiddels uitgegroeid tot een festival van formaat. Het Fotofestival Epe heeft inmiddels het maximum aantal voorinschrijvingen bereikt. Dat hadden we als organisatoren niet verwacht! En altijd leuk: afgelopen zaterdag hadden we een groot artikel in de krant.

Hieronder een samenvatting van het bewuste artikel:

EPE - FotoFestival Epe. De naam klinkt als een klok. Alsof het al jaren bestaat. Maar niets is minder waar. FotoFestival Epe beleeft zaterdag 29 mei zijn primeur. Toch is de belangstelling al op voorhand zo groot dat het festival geslaagd lijkt nog voordat het begint.

Tijdens het festival is een expositie te zien van fotografen Joop Luimes, Liesbeth van Asselt en Martin Hogeboom, het drietal dat het evenement organiseert. Maar belangrijker is wat er allemaal te doen is. De hele dag zijn er workshops en activiteiten voor mensen die graag fotograferen.

Op voorinschrijving zijn al vijfhonderd workshopplaatsen vergeven aan 250 belangstellenden. Vanwege de grote toestroom van belangstellenden is de voorinschrijving gestopt. "We willen spontane bezoekers op de dag zelf ook graag gelegenheid geven een workshop bij te wonen," stelt het drietal.

Natuurfotograaf Liesbeth van Asselt, portret- en reportagefotograaf Joop Luimes en reclame- en bedrijfsfotograaf Martin Hogeboom hebben de handen ineen geslagen. De drie beroepsfotografen uit Epe hebben contact gezocht met Museumboerderij Hagedoorns Plaatse, waar het festival gehouden wordt.

Op het FotoFestival Epe kunnen mensen in één dag leren een betere foto te maken. Wat we willen is de passie voor fotograferen delen. Delen met collega-fotografen en met hobbyfotografen."

Het festival gaat zaterdag 29 mei om 10.15 uur van start en duurt tot 17.00 uur (terrein vanaf 9.30 uur open voor inschrijving voor de workshops voor mensen die zich niet voorinschreven), en vindt plaats bij Museumboerderij Hagedoorns Plaatse, Ledderweg 11, entree 9 euro. http://www.fotofestivalepe.nl/

Bovenstaand artikel is (in uitgebreidere vorm) geschreven door Hemmy van Reenen van de Stentor.

Fotograferen aan de rand van de vijver

2010-05-16T19:28:00.008+02:00

Ze zijn er weer! Nadat eerst de bruine kikkers uit de winterslaap ontwaakten en aan de paartijd begonnen (hun kikkervisjes zwemmen inmiddels vrolijk in onze vijver rond.....), zijn ook de groene kikkers garriveerd. Groene kikkermannetjes pakken onder invloed van hun paringsdrang alles wat ze tegenkomen, en zo ontstaat in deze tijd vaak een hele kluwen van kikkers.

Degenen die mijn fotografie kennen, weten dat ik er onder het motto "less is more" van houd om met grote diafragma's te werken om onscherpte in mijn foto's te creëren, soms in combinatie met het door bladeren of bloemen heen fotograferen. Dat heb ik dit keer ook bij het fotograferen van de groene kikkers in mijn vijver gedaan. Omdat groene kikkers wat moeilijker te benaderen zijn dan bruine kikkers, werk ik in dit geval met een telelens. Dat heeft als extra voordeel dat ik nog minder scherptediepte in de foto krijg.

Probleem met het fotograferen van kikkers zijn de glimplekken op hun natte huid. Hier heb je vooral last van als de zon schijnt. Maar zonder zon zijn de kleuren vaak minder mooi. Dus is het wachten op een beetje dunne sluierbewolking.

Een laag standpunt is bij het fotograferen van kikkers m.i. noodzakelijk, je wilt ze immers op ooghoogte fotograferen. Dat betekent fotograferen vanaf een rijstzak op de oever. Een hoekzoeker voorkomt een stijve nek!

2010-05-05T19:29:00.006+02:00

Natuurfotografen uit Nederland steken op koninginnedag massaal de grens met Belgie over. Bestemming: Hallerbos.

Het Hallerbos is een beukenbos wat net onder Brussel (bij Halle) ligt. Het bijzondere van dit bos is dat er zo rond de laatse week van april een tapijt van boshyacinten te aanschouwen (en te ruiken!) is. Naar mijn weten is er nergens in Europa een bos te vinden met deze dichtheid aan boshyacinten. Natuurfotografen uit Nederland, Scandinavie, Engeland en ook Japan komen in deze periode speciaal naar Belgie voor dit fenomeen.

De natuur is niet te voorspellen. Dus soms bloeien de hyacinten vroeger, soms later. Ben je te vroeg, dan kun je genieten van de dan nog bloeiende bosanemonen, ben je te laat, dan staat de daslook in bloei. Er is rond deze tijd dus altijd wat te beleven in dit bos!

Jonge zwijntjes, ze zijn er weer!

2010-04-19T11:40:00.004+02:00

Iets later dan gebruikelijk, maar ze dartelen weer in het rond; jonge wilde zwijntjes. Na een draagtijd van 3 maanden, 3 weken en 3 dagen, en een paar dagen in het nest (de ketel), is het feest! Afgelopen week ging ik er twee maal op uit om ze te fotograferen. Het is altijd een hele kunst om deze rennende en springende jonge dieren scherp op de foto te krijgen!

Gelukkig krijg ik hulp van m'n Nikon camera. Die heeft een snelle en accurate autofocus. Wanneer ik die op continu zet, zijn in ieder geval de beelden van varkentjes die naar me toe komen lopen scherp. Maar dan zijn er natuurlijk ook biggen die i.p.v. netjes naar je toe te lopen, aan alle kanten langs je heen rennen. Daar is geen ander kruid tegen gewassen dan toch maar gewoon de ontspanknop in te drukken, en hopen dat het gelukt is ze er scherp op te krijgen.

De jonge zwijntjes doen drie dingen: rennen, drinken en slapen. Tijdens het slapen liggen ze op elkaar gestapeld om warm te blijven. Dat levert soms grappige plaatjes op, die het waard maken gewoon te wachten tot ze moe zijn.

Omdat de biggen zo omstuimig zijn en al tandjes hebben, vinden de moeders het zogen niet altijd even prettig. Daar komt nog bij dat de biggen behalve bij hun eigen moeder, ook bij de andere moeders in de rotte (= groep met wilde zwijnen) drinken en dat er dus soms 20 biggen proberen en tepel te bemachtigen, terwijl de moeder er maar twaalf heeft. Dan houdt de moeder het al gauw voor gezien.

Op dit moment hebben de biggen nog strepen ter camouflage. Wanneer er zonlicht door de kale takken valt, zie je ze bijna niet, omdat hun 'pyama' de schaduw van de takken op de grond nabootst. Na een maand of vier vervagen de strepen en worden ze meer egaal van kleur.

Workshop roofvogelfotografie

2010-04-04T20:57:00.005+02:00

Gisteren gaf ik mijn eerste fotografiieworkshop van het seizoen weer: het fotograferen van jonge wilde zwijntjes. Tenminste, dat was de bedoeling!

Door de koude winter zijn de jonge zwijntjes later dan gebruikelijk geboren. Komen ze normaal zo rond half maart ter wereld, toen ik woensdag 31 maart op de beoogde locatie ging kijken waren er nog geen jongen te zien. Tja, de natuur laat zich niet dwingen. Maar wat doe je als workshopbegeleider als je fotografie onderwerp het af laat weten?

Als alternatief vond ik wel jonge zwijntjes in Park Berg en Bos, maar die verblijven altijd achter gaas en dat is natuurlijk minder leuk! Bij Het Aardhuis bleek men tijdens mijn workshop een roofvogelshow te geven. Daarvoor gaan bij de meeste fotografen de handen wel op elkaar, dus gelukkig had ik hiermee nog een alternatief gevonden.

Toen we zaterdag aankwamen, bleken er die nacht 7 zwijntjes te zijn geboren. Voor ons net te laat, want zo kort na de geboorte blijven ze nog lekker warm bij mama in het nest. Dus gingen we eerst richting roofvogelshow. Wat een mooie foto's konden we daar maken!

Daarna dan toch nog maar even naar Park Berg en Bos voor de jonge zwijntjes. Het bleek moeilijk te zijn om ze goed voor de lens te krijgen. Maar uiteindelijk ook daar toch een paar leuke plaatjes gemaakt.

Bij de nabespreking bleken de mooiste foto's toch tijdens de roofvogelshow gemaakt te zijn. Voor mij reden om een workshop roofvogelfotografie te organiseren op 12 juni a.s. Deze workshop zal plaatsvinden in Zevenaar. Inschrijven kan via mijn website http://www.stapfoto.nl/. Hopelijk maken we dan net zulke mooie platen als gisteren!

Onvergetelijk Japan

2010-03-11T19:05:00.005+01:00

Het fotograferen van sneeuwapen (zie een vorig blog hierover), zwanen, kraanvogels en zee-arenden was het hoofddoel van onze reis naar Japan. Daar hadden we immers hele mooie foto's van gezien! Maar daarnaast wilden we natuurlijk ook iets van de Japanse cultuur proeven. Daarom verbleven we bijvoorbeeld niet alleen in hotels, maar ook in ryokans. Een ryokan is een klein pension dat geheel in Japanse stijl is gebouwd en ingericht.

Wat is het verschil tussen een ryokan en een hotel? Een paar voorbeelden: bij het betreden van een ryokan doe je je schoenen uit en vervang je deze door slippers die verstrekt worden door de gastheer/gastvrouw. De kamers van een ryokan hebben tatami matten op de vloer (een gevlochten mat van rijststro), waar je alleen met sokken of blote voeten op mag lopen. Bij het betreden van je kamer doe je de slippers dus weer uit.

Terwijl jij 's avonds zit te eten, legt iemand een futon (een heel dun matrasje) voor je klaar op de vloer van je kamer. Er zijn geen bedden! Volgens de Japanse fotograaf die we spraken heeft dit als voordeel dat je overdag meer ruimte hebt in je kamer ;-). Wat was ik blij met m'n thermarest matje!

Behalve de bedden, ontbreken ook de stoelen. Eten doe je op je knieën aan een lage tafel.

Aan het eten wordt zeer veel aandacht besteed. Eten in Japan is toch heel wat anders dan in een Nederlandse sushibar! In het begin weet je echt niet wat je met alle gerechtjes en sausjes aan moet. Het eten met stokjes heb ik me helaas niet eigen kunnen maken. Na een paar dagen aanmodderen en honger lijden, besloot ik de plastic vork die ik uit voorzorg meegenomen had, toch maar te gaan gebruiken.

Alle drie de maaltijden in Japan bestaan uit visgerechten. Ook het ontbijt. Niet iets waar ik erg blij van wordt 's ochtends vroeg..... Gelukkig zijn er inmiddels wat ryokans die rekening houden met de smaak van de westerse toeristen en die 's ochtends geroosterd brood serveren, soms zelfs met roerei! Na zo'n 'westers ontbijt' veroberd te hebben, vertrekken we vanuit de Jigokudani Vallei waar de sneeuwapen zich bevinden, naar Hokkaido om er zwanen, kraanvogels en zee-arenden te fotograferen.

Voor de zee-arenden verblijven we in Rausu. En waar we al voor gewaarschuwd waren komt uit: je moet hier echt geluk hebben om een mooie foto van zee-arenden op het pakijs te kunnen maken. Tijdens onze eerste boottocht zagen we pakijs en arenden genoeg, maar allemaal van ver, in onbereikbare Russische wateren. Gelukkig bood de rederij een gratis tweede tocht aan, en bereikten we toen wel het pakijs. Helaas bleven de fraaie Steller arenden teveel op afstand om er een mooie plaat van te kunnen maken.

Dan maar naar de Whooper swans bij Lake Kushiro. Om toch wat andere beelden te maken dan anderen voor mij al deden, werkte ik vooral met de groothoeklens. De zwanen worden bijgevoerd en zijn daarom zeer makkelijk benaderbaar. Onderstaande foto maakte ik bij zonsondergang met een brandpuntsafstand van 15 mm.

En dan de kraanvogels, Japans nationale trots die ooit met uitsterven bedreigd werden, maar door bijvoeder programma's uiteindelijk toch gered zijn. Omdat de kraanvogels in Japan symbool staan voor geluk, gezondheid en een lang leven, worden de plekken waar kraanvogels zich bevinden zeer druk bezocht door Japanse fotografen. Eén van die druk bezochte plekken is een brug bij Tsurui.

Je zet hier ruim voor zonsopkomst je statief met camera en objectief neer om van een goede plek verzekerd te zijn. Dan ga je terug naar de auto om te ontbijten. Terug naar de auto om te ontbijten? Je laat je spullen dus onbeheerd achter?? Ja, tot onze grote verbazing kan dat in Japan! Bij terugkomst staat alles er nog zoals je het achtergelaten hebt en kun je direct aan de slag. Niemand die jouw spullen aan de kant gezet heeft om je plek in te nemen. En niemand die jouw spullen gestolen heeft. Wat een verademing........ Een foto die vanaf deze plek gemaakt is:

De Japanse cultuur heeft een onvergetelijke indruk op ons gemaakt. We hebben nu al besloten om nog eens terug te gaan. Natuurlijk ook omdat als je thuis je foto's eenmaal op je gemak bekeken hebt, je op allerlei creatieve ideeën komt over hoe je de onderwerpen ook in beeld zou kunnen brengen. Maar om dat in de praktijk te brengen, moeten we eerst een paar jaartjes sparen!

Expositie in Garderen, i.s.m. Nikon

2010-02-28T13:05:00.007+01:00

Het leek wel of alles zich opstapelde, zo net voor ons vertrek naar Japan. Eén van de dingen die op het laatste moment nog moest gebeuren, was het inrichten van een (kleine) expositie van 14 in Nederland gemaakte natuurfoto's waarvoor ik door Nikon uitgenodigd was. Foto's selecteren en in passe-partout laten zetten, overleg met Nikon over het promotiemateriaal, CV schrijven, foto's inlijsten, de expositie inrichten; je kunt er maar druk mee zijn! Maar mede door de inzet van Nikon is het allemaal net op tijd gelukt.

Waarom dit allemaal zo hectisch verliep? Zowel de mensen bij Nikon als ik waren razend druk in januari. Daarbij kwam ook nog dat we het weekend voor we naar Japan vertrokken een fotoweekend van het NFG (Natuur Fotografen Gilde) bij het Lauwersmeer hadden. Dat pastte natuurlijk helemaal niet in de planning, maar ik ben blij dat ik toch gegaan ben. Ben ik normaal niet zo'n fan van het vlakke Groningse land, in de sneeuw is het er prachtig!

Inmiddels terug uit Japan, blijkt de expositie goed te lopen en is er ook werk verkocht. Alle inspanningen zijn dus niet voor niets geweest.

Mocht je tijd en zin hebben: de expositie wordt gehouden in Bilderberg Hotel ‘t Speulderbos, Speulderbosweg 54 in Garderen. Dit hotel ligt in een prachtige omgeving, dichtbij het fotogenieke Speulder en Sprielderbos, waar ik ook één van mijn workshops geef (zie http://www.stapfoto.nl/StapFotoWorkshops.php). Mooi te combineren met een dagje fotograferen dus! Een voorproefje van een geëxposeerde foto die ook in het hoge Noorden gemaakt is, op Schiermonnikoog in dit geval:

Fotoreis naar Japan, een belevenis!

2010-02-23T15:11:00.005+01:00

Net terug uit Japan. Wat een land! Een waar eldorado voor fotografen. Niet alleen vanwege de prachtige natuur en inspirerende cultuur, maar ook vanwege de inborst van de Japanners. Voorbeeld? Er is een bij veel natuurfotografen bekende plek waar je ’s ochtends bij zonsopkomst mooie opnames kunt maken. Om je van een goede plek te verzekeren, moet je ruim voor zonsopkomst aanwezig zijn. Japanners fotograferen namelijk zelf ook graag, en het is er dus altijd druk. Omdat de thermometer op -18 graden Celsius staat, is het geen pretje om na het opstellen van je statief en camera buiten te moeten wachten tot de zon opkomt. Dus wat doet iedereen? Na het opzetten van je apparatuur ga je terug om te ontbijten. En wanneer je dan een uur later tegen zonsopkomst weer op je plekje terugkomt, staat alles er nog zoals je het achtergelaten hebt. Ongelooflijk maar waar!

Dit maakt fotograferen in Japan tot een heel relaxte bezigheid. Je hoeft niet zoals in Nederland continu te waken over je spullen. Geen haar op een Japans hoofd wat er over zal denken om aan jouw spullen te komen. Het zou me wat waard zijn als we in Nederland ook op deze respectvolle manier met elkaar om zouden gaan. Ach ja, dromen……..

De twee belangrijkste foto-onderwerpen in Japan waren sneeuwapen en vogels (kraanvogels, zwanen en arenden). In dit blog zal ik aandacht besteden aan de sneeuwapen, in een volgend blog aan vogelfotografie.

De sneeuwapen leven bij een warm water bron in de buurt van Nagano. Ze trotseren in de winter sneeuwjachten bij temperaturen van – 20 graden, maar als beloning wacht hen een bad in een hotspring waar de temperatuur van het water 40 tot 60 graden bedraagt. Dat dat erg heet is hebben we zelf mogen ervaren.... Overal in Japan vind je zogenaamde "onsen", badgelegenheden met door vulkanische activiteit verwarmd water. Heel wat keren hebben we ons na een koude dag opgewarmd in zo'n warm bad!

De apen zijn gewend aan mensen en zeer makkelijk benaderbaar. Dit maakt het zelfs mogelijk om met een groothoeklens te werken. De apen vinden het allemaal prachtig. Kijken heel nieuwsgierig naar wat je allemaal aan het doen bent, en porren met hun vingers tegen je lens om te voelen wat dat nou weer voor raar ding is!

Zo af en toe maakte ik gebruik van een invulflits, altijd op de laagst mogelijke flitssterkte. Dit was net voldoende om de dieper liggende, en daardoor donkere ogen, wat op te lichten. Op het moment dat de apen in de sneeuw naast de hotspring zaten, was dit niet nodig. De sneeuw weerkaatste voldoende licht om ervoor te zorgen dat het gezicht van de aap(jes) mooi uitgelicht werd.

Inmiddels is de eerste grove selectie van de foto's gemaakt. De conclusie is duidelijk: we gaan zeker een keer terug!

Wildlife Photographer of the Year gediskwalificeerd!

2010-01-23T13:09:00.007+01:00

Er is de afgelopen tijd veel onrust geweest over de foto die de prestigieuze wedstrijd Wildlife Photographer of the Year won. Men kon zich niet voorstellen dat deze foto daadwerkelijk in de vrije natuur c.q. met een wilde wolf gemaakt was.

Na uitgebreid onderzoek door een deskundig panel is nu de conclusie getrokken dat het om een afgerichte wolf gaat die voor fotografische doeleinden kan worden gehuurd.

In de competitie Wildlife Photographer of the Year is het werken met dierlijke modellen niet toegestaan. En dus is de winnaar gediskwalificeerd.

Nadat de uitslag van de wedstrijd bekend gemaakt is, worden de winnende foto’s getoond op een rondreisexpositie. Deze is ook in het Museon in Den Haag te zien. De foto van ex-winnaar José Luis Rodriguez zal uit de tentoonstelling worden verwijderd. De fotograaf ontkent overigens nog steeds stellig dat de wolf op de foto een afgericht dier is, dus deze diskwalificatie zal nog wel een staartje hebben.

Ik baal natuurlijk enorm van het feit dat de natuurfotografie hiermee weer negatief in het nieuws komt. Na verhalen over het voeren van bitterballen aan vossen op de Hoge Veluwe en het verstoren van nesten door vogelfotografen, komt dit er nu nog eens bovenop.

Voor de meeste natuurfotografen is de liefde voor de natuur de reden om zich met deze tak van fotografie bezig te houden. En gelukkig vertellen de meeste natuurfotografen ook eerlijk dat ze de foto’s in een wildpark gemaakt hebben (wat m.i. niets afdoet aan de kwaliteit van de foto). Dus voor alle duidelijkheid: onderstaande foto werd in Apenheul gemaakt!

Histogram, op rechts belichten

2010-01-09T14:14:00.016+01:00

Als reactie op mijn blog over het overbelichten van sneeuwfoto's, kwamen een aantal fotografen naar me toe met de opmerking: 'Maar dan ziet m'n foto er zo vlak uit' of 'Maar dan zit m'n histogram helemaal aan de rechterkant'. Wanneer ik dan zeg dat dat ook de bedoeling is, kijken ze me aan alsof ik Japans spreek.

Daarom hierbij een toelichting op het zogenaamde 'op rechts belichten' ofwel 'expose to the right'. Wanneer je een foto gemaakt hebt, controleer je (hoop ik!) op de display van je camera het histogram. Het histogram is een staafdiagram wat de verdeling tussen de lichte en donkere tonen in de foto weergeeft. Links zitten de donkere tonen, rechts de lichte tonen. De verdeling van beeldinformatie (bits) over het histogram is echter niet evenredig. In het donkere gedeelte zit relatief weinig informatie, in het lichte deel veel. Een foto van 8 bits heeft in totaal 256 helderheidswaarden te verdelen in het histogram. Stel dat de sensor een dynamich bereik heeft van 6 stops, dan zitten in de laatste, lichtste stop 128 helderheidswaarden, en in de eerste, donkerste stop maar 4 helderheidswaarden. De 256 helderheden worden dus niet netjes door 6 gedeeld, maar steeds door de helft. Waardoor de helft van alle beeldinformatie in de laatste stop zit!

Dit betekent dat we zo moeten belichten dat het histogram zo veel mogelijk aan de rechterkant zit. Meestal moeten we daarvoor iets overbelichten. Op het LCD-scherm ziet de foto er dan vlak en overbelicht uit. Dat is even wennen. In de RAW-converter kan de foto weer donkerder gemaakt worden.

Door dus zo te belichten dat het histogram zover mogelijk naar rechts zit, krijg je zoveel mogelijk bits c.q. helderheidswaarden in je bestand. Natuurlijk moet je hierbij wel oppassen dat het histogram niet te ver naar rechts schuift (het histogram moet net losblijven de de rechter zijkant). Anders krijg je overbelichte uitgebeten hooglichten, en die zijn in principe niet terug te halen. Om dit te controleren kun je het 'knipperen' aan zetten, de waarschuwing op het LCD-scherm van je camera dat de hooglichten uitgebleekt zijn. Bedenk hierbij wel dat je op het LCD-scherm een Jpeg foto ziet, en dat de RAW-foto meestal iets meer ruimte biedt. Probeer dit zelf uit door een RAW-foto te maken waarbij de aanduiding dat de foto overbelicht is net begint te knipperen, en kijk dan hoeveel ruimte de RAW-converter nog biedt.

Diamakers die overgingen op digitale fotografie hadden vaak de neiging de foto onder te belichten. Een overbelichte dia stond immers garant voor een mislukte dia. Maar onderbelichten met een digitale camera (dus het histogram aan de linkerkant) is nu juist de reden dat er vaak ruis optreedt in de donkere partijen. Wanneer deze opgelicht worden in Photoshop met bijvoorbeeld niveaus of schaduw/hooglicht, moet het programma aan het werk met informatie die er niet is. In het eerste deel van het histogram zit immers heel weinig beeldinformatie. Tja, en daar weet zelfs een prachtig programma als Photoshop zich geen raad mee.

Sneeuw!

2009-12-20T13:33:00.008+01:00

Voor het tweede jaar op rij worden we verwend met een echte Hollandse winter met sneeuw en ijs. Als natuurfotografen gaan we dan natuurlijk helemaal uit ons dak! Extra batterijen in de broekzak, muts, sjaal en waterdichte schoenen aan en zo snel mogelijk naar buiten. En omdat de zon in de winter zo laag staat, kun je de hele dag fotograferen onder mooie lichtomstandigheden. Wat een feest!

Let erop dat je extra batterijen meeneemt en dat je die een beetje warm houdt door ze te bewaren tegen je lichaam (in de broekzak b.v.). De capaciteit van batterijen neemt immers behoorlijk af onder koude omstandigheden. Verder heb ik altijd een regenhoes voor camera en objectief bij me om de apparatuur tijdens sneeuwbuien te beschermen tegen binnendringend vocht.

Verder is het van belang om bij het fotograferen van sneeuw de belichting in de gaten te houden. De camera gaat immers op zoek naar 18% grijs, en zal de sneeuw dus vertalen naar 18% grijs. En grijze sneeuw is toch niet wat je wilt! Vaak is het noodzakelijk om 1 tot 2 stops te overbelichten om de sneeuw mooi wit te krijgen. Fotografen die in RAW fotograferen kunnen dit meestal achteraf ook nog wel in de RAW-converter voor elkaar krijgen, maar ik ben er voorstander van om de foto gelijk maar zo goed mogelijk te belichten, al tijdens het fotograferen dus. Dit betekent wel dat het kleine belichtingscompensatieknopje goed bediend moet kunnen worden. Om die reden heb ik dan ook handschoenen aangeschaft waarvan ik de vingertoppen om kan klappen, zodat de vingers vrij komen en ik de camera goed kan bedienen.

Bij winterfotografie vind ik een knalblauwe lucht vaak afbreuk doen aan de sfeer. Dus zet ik de foto om naar zwart wit, en wordt er daarna weer een beetje kleur in de lucht teruggehaald. Kwestie van smaak natuurlijk.

Soms zoek ik wel naar kleuraccenten in het landschap. Zo vind ik de bruine beukenblaadjes die nog aan de bomen hangen mooi contrasteren met het witte landschap.

Thuisgekomen laat ik de tas met de body en objectieven eerst in de wat koudere gang staan om de overgang naar de warmte zo geleidelijk mogelijk te laten verlopen. Daarna gaat de tas (nog steeds dicht) richting keuken. Na ongeveer een uur acclimatiseren haal ik de camera's uit de tas. Op deze manier voorkom ik dat er condens in de camera komt, met alle gevolgen van niet werkende elektronica en schimmelvorming van dien.

Veel ijspret gewenst!

Fotografie in Parijs

2009-11-26T16:50:00.013+01:00

Afgelopen weekend waren we met 18 fotografen in Parijs voor Paris Photo, een tentoonstelling in het Louvre waar een topselectie van galeries en uitgevers uit de hele wereld werk van de fotografen uit hun stal laten zien.

Het was verbazingwekkend om te zien hoeveel mensen er op deze tenstoonstelling af komen. Daar kunnen we met onze Nederlandse festivals als Noorderlicht en Naarden alleen maar van dromen! Die verbazing neemt nog toe wanneer je het getoonde fotowerk ziet. De meeste fotografen binnen onze groep waren zeer teleurgesteld over de kwaliteit ervan. Positieve uitzondering waren wat mij betreft een paar Japanners die zeer gedurfd en minimalistisch werk lieten zien (ik vergat hun naam op te schrijven) en Nick Brandt: http://www.nickbrandt.com/. Wat een prachtige dierenfoto's maakt die man!

Nou is Parijs natuurlijk absoluut geen verkeerde plek om te fotograferen, dus verlieten we de tentoonstelling en gingen we zelf aan de slag met avondfotografie. We waren positief verrast door de resultaten. Onderstaande foto is het onbewerkte RAW-beeld terwijl het bijna een HDR-beeld lijkt. Het enige wat ik in de RAW-converter gedaan heb, is wat verscherpen om de onscherpte die per definitie ontstaat bij beelden uit een digitale camera op te heffen.

Ook de volgende avond zijn we in de weer geweest met avondfotografie, en wel tijdens "het blauwe uurtje". Gedurende korte tijd zijn natuurlijk licht en kunstlicht dan met elkaar in evenwicht, wat eigenlijk altijd mooie foto's oplevert. In dit geval fotografeerde ik met een lange sluitertijd op een straathoek bij de Notre Dame.

Behalve 's avonds fotografeerden we natuurlijk ook overdag, vooral La Defense was geliefd:

2009-11-18T18:13:00.009+01:00

Herfstkleuren in zwart-wit

Afgelopen zaterdag was ik na een paar maanden afwezigheid weer eens bij het NFG (NatuurFotografenGilde). Het thema voor deze bijeenkomst was zwart-wit fotografie. Het werd een inspirerende avond die me stimuleerde om eens wat foto’s om te zetten in zwart-wit.

En dat leidde tot verrassende resultaten! Zelfs de foto’s die ik de afgelopen periode maakte vanwege de mooie herfstkleuren, blijken het namelijk prima te doen in zwart-wit. Voor de techneuten: de omzetting naar zwart-wit heb ik gedaan in Photoshop CS4 via een aanpassingslaag Zwart-wit. Een super tool!

Na zonneschijn komt regen

2009-11-08T16:26:00.011+01:00

Gisteren gaf ik een fotografieworkshop “Herfstkleuren”. Vaste locatie voor deze workshop is het Speulder en Sprielderbos bij Drie, een prachtig oud beukenbos met grillig gevormde stammen. Dat je bij restaurant Boshuis heerlijke appeltaart kunt eten is een prettige bijkomstigheid…..

Bosfotografie is een van de moeilijkste vormen van natuurfotografie. Het beeld wordt gauw rommelig en de lichtomstandigheden zijn meestal verre van optimaal (statief!). En omdat wij diepte zien en de camera niet, zitten stammen op de foto soms toch onverwacht “aan elkaar geplakt”. Gelukkig hebben we tegenwoordig (bijna) allemaal een LCD-scherm waarop we kunnen zien hoe het beeld er tweedimensionaal uit komt te zien. En kunnen we zo nodig direct een nieuwe foto maken waarbij we even een stapje naar links of naar rechts doen om te zorgen dat de stammen wel los van elkaar komen.

Door te zoeken naar ritme, lijnen, herhaling of vormen (driehoeken, rechthoeken) wordt het beeld rustiger. Maar dat vergt een andere manier van kijken. Zoals een deelnemer na afloop van de workshop zei: "Ik loop nu met heel andere ogen door het bos”.

Zaterdagochtend was het nog zonnig. Zaterdagmiddag kwam de regen af en toe met bakken uit de lucht. Maar slecht weer bestaat niet in de natuurfotografie. Regen maakt de (herfst)kleuren mooi verzadigd. Niet altijd even prettig, dat geef ik toe, maar het resultaat is een kleurenpracht die van je beeldscherm spat. En daar heb je wat voor over nietwaar?

Blog op Photofacts

2009-10-29T09:40:00.010+01:00

Sinds een week ben ik één van de bloggers op Photofacts. Vanwaar deze keuze? Omdat de blogs op Photofacts over het algemeen over technische onderwerpen gaan (de bloggers zijn, op één na, allemaal mannen......) en ik van mening ben dat kennis van de techniek je wel kan helpen om betere foto's te maken, maar dat het daar niet in eerste instantie om gaat. Bij fotografie gaat het m.i. vooral om beleving. Ook met een mobieltje zijn immers heel verrassende, intrigerende of ontroerende foto's te maken. Hieronder mijn eerste blog op Photofacts:

Tijd voor natuurfotografie

Wat heerlijk is natuurfotografie toch! Er is altijd wel een reden te bedenken om naar buiten te gaan. Binnenkort geef ik een workshop 'Herfstkleuren fotograferen' (sorry, vol) en dus moet ik nu echt naar buiten om voorbeeldfoto's te maken! En ja, ook mijn man Sam moet mee, want hij moet immers handen vol blad in de lucht gooien om te laten zien wat voor leuke dingen je daarmee kunt doen met lange sluitertijden en een invulflits. En ach, dan moet natuurlijk ook de hond mee, want anders zit hij zo zielig alleen thuis....

En zo zijn we dan toch weer eens op pad. Hoe gek het ook klinkt, hoe drukker de natuurfotograaf, hoe minder hij of zij zelf aan fotograferen toe komt. Dat geldt ook voor mij. Zo druk met het geven van workshops en cursussen en met de organisatie van een fotografiefestival (waarover in een volgend blog meer) dat ik het fotograferen echt in moet plannen.

Maar dat de natuur zich niet laat plannen, bleek laatst maar weer eens op het Hulshorsterzand. We waren een zondag vroeg opgestaan (5.00 uur) om de opkomende zon in de mist te kunnen fotograferen. De zon dacht daar echter anders over, die liet zich in het geheel niet zien. Sterker nog, na een kwartier op het Hulshorsterzand geweest te zijn, trok het zo dicht dat we nauwelijks onze eigen voeten nog konden zien. Van fotograferen kwam dus niets meer.

Paniek! Op de terugweg bedenk ik me dat ik in alle haast om nog iets te kunnen fotograferen, vergeten ben om bij het wisselen naar een groothoekobjectief ook van body te wisselen. Ik werk zowel met een Nikon D3 (fullframe) als met een Nikon D300 (DX). En heb de DX groothoeklens op de D3 gezet! Nu heeft Nikon gelukkig ingebouwd dat wanneer op de D3 een DX objectief geplaatst wordt, de sensor 'gecropt' wordt naar een DX-formaat. Maar dan hou je maar 5 megapixel over. Wat zou het resultaat zijn? Thuisgekomen blijkt het gelukkig allemaal mee te vallen. Die vijf megapixel zijn nog ruim voldoende om een mooie afdruk te maken. Is mijn dag toch weer goed.